czas czytania:
Został zamordowany Janusz Korczak
6 sierpnia o godz. 10.00 Niemcy eskortowali z Domu Sierot przy ul. Siennej 16 i Śliskiej 9 grupę dzieci i pracowników oraz wychowawcę Janusza Korczaka – około 200 osób. Od 22 lipca w ramach ostatecznej likwidacji getta warszawskiego codziennie ewakuowano tysiące Żydów, poczynając od szpitali, zakładów opiekuńczych i właśnie domów dziecka. Cała grupa przeszła na plac przeładunkowy – Umschlagplatz, na którym podopiecznych odłączono od ich nauczyciela i załadowano do wagonów. Wszystkich wywieziono do obozu zagłady w Treblince, gdzie zostali uśmierceni w komorach gazowych.
Janusz Korczak miał możliwość pozostania w mieście, ale tego nie zrobił. Uznał, że jego obowiązkiem jest pozostać przy wychowankach aż do końca. Nie wyobrażał sobie, że mógłby ich pozostawić samych w tak strasznej dla nich chwili.
Janusz Korczak (pseudonim literacki – właściwe nazwisko Henryk Goldszmit), pedagog, publicysta, pisarz, lekarz, urodził się 22 lipca 1878 lub 1879 w Warszawie, w rodzinie adwokata Józefa Goldszmita, ożenionego z Cecylią z Gębickich. W 1905 r. uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach do 1912 r. pracował jako lekarz w Szpitalu Dziecięcym im. Bersonów i Baumanów, następnie (1912–1942) kierował Domem Sierot dla dzieci żydowskich. W 1919 r. przyłączył się do tworzenia Naszego Domu w Pruszkowie, w 1928 r. – w Warszawie. We wszystkich placówkach starał się realizować swój system pedagogiczny, który polegał na łączeniu zasady kierowania dzieckiem z wymaganiami dotyczącymi jego samodzielności. Popularyzował swoje idee wychowawcze. Jest autorem wielu publikacji, m.in. „Dzieci ulicy” (1901), „Koszałki Opałki” (1905), „Mośki, Joski i Srule” (1910), „Król Maciuś Pierwszy” (1923), „Kiedy znów będę mały” (1925), „Prawa dziecka do szacunku” (1929), „Senat szaleńców” (1931), „Pedagogika żartobliwa” (1933), „Kajtuś czarodziej” (1935).
Ilustracja: Personel i dzieci z sierocińca Nasz Dom, prowadzonego przez Marynę Falską i Janusza Korczaka w Pruszkowie przy ulicy Cedrowej, początek lat 20., Wikimedia commons, CC BY-SA
Janusz Korczak (pseudonim literacki – właściwe nazwisko Henryk Goldszmit), pedagog, publicysta, pisarz, lekarz, urodził się 22 lipca 1878 lub 1879 w Warszawie, w rodzinie adwokata Józefa Goldszmita, ożenionego z Cecylią z Gębickich. W 1905 r. uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach do 1912 r. pracował jako lekarz w Szpitalu Dziecięcym im. Bersonów i Baumanów, następnie (1912–1942) kierował Domem Sierot dla dzieci żydowskich. W 1919 r. przyłączył się do tworzenia Naszego Domu w Pruszkowie, w 1928 r. – w Warszawie. We wszystkich placówkach starał się realizować swój system pedagogiczny, który polegał na łączeniu zasady kierowania dzieckiem z wymaganiami dotyczącymi jego samodzielności. Popularyzował swoje idee wychowawcze. Jest autorem wielu publikacji, m.in. „Dzieci ulicy” (1901), „Koszałki Opałki” (1905), „Mośki, Joski i Srule” (1910), „Król Maciuś Pierwszy” (1923), „Kiedy znów będę mały” (1925), „Prawa dziecka do szacunku” (1929), „Senat szaleńców” (1931), „Pedagogika żartobliwa” (1933), „Kajtuś czarodziej” (1935).
WL
Ilustracja: Personel i dzieci z sierocińca Nasz Dom, prowadzonego przez Marynę Falską i Janusza Korczaka w Pruszkowie przy ulicy Cedrowej, początek lat 20., Wikimedia commons, CC BY-SA