czas czytania:
Zmarła święta Kinga
24 lipca 1292 r. zmarła święta Kinga – księżna krakowska i sandomierska. Święta Kinga, zwana także Kunegundą, pochodziła z węgierskiej dynastii Arpadów. Jej siostrami były m.in. św. Małgorzata Węgierska, Konstancja, księżna ruska, oraz bł. Jolenta. Ciotką Kingi była św. Elżbieta Węgierska, szwagierką bł. Salomea, a dalszymi krewnymi św. Jadwiga Śląska i św. Agnieszka z Pragi.
Do Polski przybyła w wieku pięciu lat w 1239 r. Ze względów politycznych została zaręczona z księciem sandomierskim Bolesławem Wstydliwym, synem Leszka Białego, a następnie poślubiona według kanonicznej formy sponsalia de futuro, kiedy miała dwanaście lat. Według legendy królewna nie chciała w posagu złota i kosztowności tylko sól, którą chciała dać swej przyszłej ojczyźnie. Co prawda, sól znana był w Polsce już wcześniej, ale jej wydobycie rozwinęło się za czasów Kingi, dzięki górnikom sprowadzonym z Węgier.
Kiedy została żoną Bolesława Wstydliwego i miała odjechać miała do Krakowa, ojciec rzekł do niej:
W 1243 r. Kinga ślubowała przez biskupem krakowskim Janem Prandotą dozgonną czystość w małżeństwie, a następnie wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. To właśnie z powodu ślubu dziewictwa Kingi historycy nadali Bolesławowi przydomek „Wstydliwy”.
Z życiem Kingi łączy się wiele legend, gdyż już za życia uznano za świętą, przypisując jej liczne cuda. Po śmierci Bolesława w 1279 r. wstąpiła do zakonu klarysek. Najpierw przywilejem z 6 lipca 1280 r. dokonała fundacji klasztoru klarysek w Starym Sączu, a następnie przywdziała habit zakonny. Odtąd zamieszkiwała w tym klasztorze, choć musiała go opuścić pod koniec 1287 r., kiedy wraz z dwiema siostrami – Jolentą i Konstancją – oraz innymi siedemdziesięcioma zakonnicami uciekła na Zamek Pieniński, aby bronić się przed najazdem tatarskim. 24 kwietnia 1289 r. złożyła profesję zakonną. We wrześniu 1291 r. zapadła na ciężką chorobę, w wyniku której 24 lipca 1292 r. zmarła.
Liczne łaski i cuda dokonane u grobu Kingi sprawiły, że w 1628 r. na prośbę Synodu Piotrkowskiego papież Urban VIII rozpoczął wstępny proces informacyjny, poprzedzający wyniesienie jej na ołtarze, który zakończył się niepowodzeniem na skutek niezbyt mocnych dowodów. Kolejny proces rozpoczął się w 1684 r., po apelacjach króla Jana III Sobieskiego skierowanych do papieża Innocentego XI. Ostatecznie 10 czerwca 1690 r. Kongregacja ds. Obrzędów zatwierdziła odwieczność kultu, a następnego dnia potwierdził to papież Aleksander VIII, nadając Kindze tytuł błogosławionej.
12 lutego 1999 r. papież Jan Paweł II potwierdził cudowne uzdrowienie za przyczyną bł. Kingi, a 16 czerwca 1999 r. kanonizował ją podczas swojej pielgrzymki do Polski w uroczystej mszy świętej w Starym Sączu.
Ilustracja: Solna rzeźba ukazująca legendę o pierścieniu świętej Kingi, autor: Ranata3, Wikipedia, domena publiczna
Kiedy została żoną Bolesława Wstydliwego i miała odjechać miała do Krakowa, ojciec rzekł do niej:
– Co pragniesz zabrać z sobą, moja córko? Powiedz, a będzie twojem, czegokolwiek ode mnie zażądasz.
– Ojcze – rzekła królewna – daruj mi górę soli: oto lud, który jej nie ma.
– Wybierz, którą chcesz zabrać – odrzekł Bela.
Kinga poszła na miejsce, gdzie dobywano sól z ziemi, i wrzuciła swój pierścień do kopalni na znak, że tę chce zabrać z sobą. Po przybyciu do Krakowa powiedziała:
– Dostałam od ojca górę soli, trzeba jej szukać w ziemi.
Zgodnie z legendą Kinga, biorąc w posiadanie jedną z kopalni ojca, wrzuciła do szybu swój zaręczynowy pierścień, a w drodze do kraju swego męża zabrała ze sobą doświadczonych górników węgierskich. W Polsce kazała im szukać soli, którą – według księdza Piotra Skargi – znaleziono koło Bochni i Wieliczki. W pierwszej odkopanej bryle soli podobno znaleziono zaręczynowy pierścień Kingi.W 1243 r. Kinga ślubowała przez biskupem krakowskim Janem Prandotą dozgonną czystość w małżeństwie, a następnie wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. To właśnie z powodu ślubu dziewictwa Kingi historycy nadali Bolesławowi przydomek „Wstydliwy”.
Z życiem Kingi łączy się wiele legend, gdyż już za życia uznano za świętą, przypisując jej liczne cuda. Po śmierci Bolesława w 1279 r. wstąpiła do zakonu klarysek. Najpierw przywilejem z 6 lipca 1280 r. dokonała fundacji klasztoru klarysek w Starym Sączu, a następnie przywdziała habit zakonny. Odtąd zamieszkiwała w tym klasztorze, choć musiała go opuścić pod koniec 1287 r., kiedy wraz z dwiema siostrami – Jolentą i Konstancją – oraz innymi siedemdziesięcioma zakonnicami uciekła na Zamek Pieniński, aby bronić się przed najazdem tatarskim. 24 kwietnia 1289 r. złożyła profesję zakonną. We wrześniu 1291 r. zapadła na ciężką chorobę, w wyniku której 24 lipca 1292 r. zmarła.
Liczne łaski i cuda dokonane u grobu Kingi sprawiły, że w 1628 r. na prośbę Synodu Piotrkowskiego papież Urban VIII rozpoczął wstępny proces informacyjny, poprzedzający wyniesienie jej na ołtarze, który zakończył się niepowodzeniem na skutek niezbyt mocnych dowodów. Kolejny proces rozpoczął się w 1684 r., po apelacjach króla Jana III Sobieskiego skierowanych do papieża Innocentego XI. Ostatecznie 10 czerwca 1690 r. Kongregacja ds. Obrzędów zatwierdziła odwieczność kultu, a następnego dnia potwierdził to papież Aleksander VIII, nadając Kindze tytuł błogosławionej.
12 lutego 1999 r. papież Jan Paweł II potwierdził cudowne uzdrowienie za przyczyną bł. Kingi, a 16 czerwca 1999 r. kanonizował ją podczas swojej pielgrzymki do Polski w uroczystej mszy świętej w Starym Sączu.
Ilustracja: Solna rzeźba ukazująca legendę o pierścieniu świętej Kingi, autor: Ranata3, Wikipedia, domena publiczna