czas czytania:
Zmarła Maria Skłodowska-Curie
Maria Salomea Skłodowska przyszła na świat 7 listopada 1867 r. w kamienicy przy ul. Freta na warszawskim Nowym Mieście, w rodzinie inteligenckiej pochodzenia szlacheckiego – jej ojciec był dyrektorem gimnazjum, a matka kierowała pensją dla panien.
Przyszła noblistka edukację odebrała w rodzinnym mieście. Wcześnie zapragnęła studiować na paryskiej Sorbonie. Pracowała więc przez kilka lat jako guwernantka, a w 1891 r. wyjechała za granicę. Tam zdała egzaminy na wydział fizyki i chemii Sorbony i rozpoczęła naukę. Musiała wieczorami ciężko pracować jako korepetytorka, co jednak nie przeszkodziło jej z sukcesem kontynuować studiów – w 1893 r. uzyskała licencjat z fizyki, a rok później dyplom z matematyki.
W tym samym czasie poznała doktoranta Henriego Becquerela – Pierre’a Curie, którego poślubiła w 1895 r. Dzięki wsparciu męża Maria została zatrudniona przez Becquerela, u którego rozpoczęła badania nad radioaktywnością rudy uranowej. Po czterech latach żmudnych eksperymentów, w wyniku rozdzielania rudy na pojedyncze związki chemiczne i poszukiwań związku wpływającego na jej wysoką radioaktywność, udało się jej odkryć dwa nowe pierwiastki: polon i rad. W 1903 r. za to osiągnięcie małżonkowie Curie otrzymali Nagrodę Nobla – Maria uzyskała również doktorat z fizyki na Sorbonie i rozpoczęła pracę w laboratorium męża, mianowanego profesorem. W 1906 r. zginął on w wypadku. Władze wydziału postanowiły przekazać jego laboratorium i katedrę wdowie, nadając jej tytuł profesora – jako pierwszej kobiecie w historii.
Pod koniec 1911 r. przyznano jej drugą Nagrodę Nobla za osiągnięcia w badaniach nad radioaktywnością. Trzy lata później zbudowano z jej inicjatywy Instytut Radowy w Paryżu, prowadzący szczegółowe badania z zakresu nauk ścisłych (w tym medycyny). W czasie I wojny światowej nadzorowała organizację polowych stacji rentgenograficznych dla żołnierzy. Po 1918 r. zaangażowała się w promowanie instytutów leczących choroby nowotworowe. W 1932 r. założyła w Warszawie Instytut Onkologii.
Dwa lata później 4 lipca Maria Curie zmarła w Passy we Francji na białaczkę. Pochowano ją obok męża w Sceaux, a w 1995 r. szczątki obydwojga zostały przeniesione do Panteonu w Paryżu.
Ilustracja: Maria Skłodowska-Curie na portrecie w późnych latach życia, Narodowe Archiwum Cyfrowe
W tym samym czasie poznała doktoranta Henriego Becquerela – Pierre’a Curie, którego poślubiła w 1895 r. Dzięki wsparciu męża Maria została zatrudniona przez Becquerela, u którego rozpoczęła badania nad radioaktywnością rudy uranowej. Po czterech latach żmudnych eksperymentów, w wyniku rozdzielania rudy na pojedyncze związki chemiczne i poszukiwań związku wpływającego na jej wysoką radioaktywność, udało się jej odkryć dwa nowe pierwiastki: polon i rad. W 1903 r. za to osiągnięcie małżonkowie Curie otrzymali Nagrodę Nobla – Maria uzyskała również doktorat z fizyki na Sorbonie i rozpoczęła pracę w laboratorium męża, mianowanego profesorem. W 1906 r. zginął on w wypadku. Władze wydziału postanowiły przekazać jego laboratorium i katedrę wdowie, nadając jej tytuł profesora – jako pierwszej kobiecie w historii.
Pod koniec 1911 r. przyznano jej drugą Nagrodę Nobla za osiągnięcia w badaniach nad radioaktywnością. Trzy lata później zbudowano z jej inicjatywy Instytut Radowy w Paryżu, prowadzący szczegółowe badania z zakresu nauk ścisłych (w tym medycyny). W czasie I wojny światowej nadzorowała organizację polowych stacji rentgenograficznych dla żołnierzy. Po 1918 r. zaangażowała się w promowanie instytutów leczących choroby nowotworowe. W 1932 r. założyła w Warszawie Instytut Onkologii.
Dwa lata później 4 lipca Maria Curie zmarła w Passy we Francji na białaczkę. Pochowano ją obok męża w Sceaux, a w 1995 r. szczątki obydwojga zostały przeniesione do Panteonu w Paryżu.
M.G.-K.
Ilustracja: Maria Skłodowska-Curie na portrecie w późnych latach życia, Narodowe Archiwum Cyfrowe