czas czytania:
Zmarł Zygmunt Krasiński
Krasiński zmarł w Paryżu, a pochowany został w rodzinnym majątku w Opinogórze, gdzie dziś znajduje się muzeum romantyzmu.
W 1829 r. – po tym, jak przez wzgląd na ojca nie wziął udziału w manifestacji patriotycznej, co spowodowało ostracyzm ze strony rówieśników – Krasiński przerwał studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim i kontynuował je w Genewie, a większość czasu spędził, podróżując po Europie – głównie między Włochami, Austrią, Niemcami i Francją.
Kluczową postacią w życiu artysty był jego ojciec Wincenty Krasiński, generał wojen napoleońskich, zwolennik obozu klasyków, a w końcu lojalny poddany cara. Choć tytuł hrabiowski znacznie ułatwiał życie trzeciemu polskiemu wieszczowi i czynił jego sytuację zupełnie odmienną od większości artystów-rodaków, ojciec kontrolował wszystkie jego poczynania i podejmował za niego decyzje, również dotyczące życia prywatnego. Jego zaręczyny z Elizą Branicką (które zaowocowały małżeństwem) doszły do skutku w chwili, gdy łączył go silny związek uczuciowy z Delfiną Potocką. Ich korespondencja stanowi niemałą część spuścizny Krasińskiego.
Jako cudowne dziecko Krasiński wielokrotnie występował w salonie literackim ojca. Początkowy okres jego twórczości stał pod znakiem historycznej powieści gotyckiej. Zadebiutował wcześnie właśnie takim dziełem – „Grobem rodziny Reichstalów”.
W okresie genewskim studiował dogłębnie literaturę i filozofów: Jules’a Micheleta oraz tradycjonalistów francuskich, m.in. Pierre’a-Simona Ballanche’a i Josepha de Maistre’a, którzy nie pozostali bez wpływu na późniejsze deklaracje ideowe w utworach Krasińskiego. Jako dwudziestolatek wydał anonimowo swoje najwybitniejsze dramaty: „Irydiona” i „Nie-Boską komedię”. W wydarzeniach rzezi galicyjskiej dopatrywał się spełnienia wizji zawartych w „Nie-Boskiej komedii”.
Krasiński, arystokrata i konserwatysta, wywoływał polemiki swoją poezją filozoficzno-polityczną. Do najsłynniejszych dzieł tego rodzaju należą: „Trzy myśli po śp. Henryku Ligenzie”, „Przedświt” oraz „Psalmy przyszłości”.
Ilustracja: Zygmunt Krasiński na drzeworycie Jędrzeja Brydaka, lata sześćdziesiąte lub siedemdziesiąte XIX w., Polona, CC-BY-NC
Kluczową postacią w życiu artysty był jego ojciec Wincenty Krasiński, generał wojen napoleońskich, zwolennik obozu klasyków, a w końcu lojalny poddany cara. Choć tytuł hrabiowski znacznie ułatwiał życie trzeciemu polskiemu wieszczowi i czynił jego sytuację zupełnie odmienną od większości artystów-rodaków, ojciec kontrolował wszystkie jego poczynania i podejmował za niego decyzje, również dotyczące życia prywatnego. Jego zaręczyny z Elizą Branicką (które zaowocowały małżeństwem) doszły do skutku w chwili, gdy łączył go silny związek uczuciowy z Delfiną Potocką. Ich korespondencja stanowi niemałą część spuścizny Krasińskiego.
Jako cudowne dziecko Krasiński wielokrotnie występował w salonie literackim ojca. Początkowy okres jego twórczości stał pod znakiem historycznej powieści gotyckiej. Zadebiutował wcześnie właśnie takim dziełem – „Grobem rodziny Reichstalów”.
W okresie genewskim studiował dogłębnie literaturę i filozofów: Jules’a Micheleta oraz tradycjonalistów francuskich, m.in. Pierre’a-Simona Ballanche’a i Josepha de Maistre’a, którzy nie pozostali bez wpływu na późniejsze deklaracje ideowe w utworach Krasińskiego. Jako dwudziestolatek wydał anonimowo swoje najwybitniejsze dramaty: „Irydiona” i „Nie-Boską komedię”. W wydarzeniach rzezi galicyjskiej dopatrywał się spełnienia wizji zawartych w „Nie-Boskiej komedii”.
Krasiński, arystokrata i konserwatysta, wywoływał polemiki swoją poezją filozoficzno-polityczną. Do najsłynniejszych dzieł tego rodzaju należą: „Trzy myśli po śp. Henryku Ligenzie”, „Przedświt” oraz „Psalmy przyszłości”.
KG
Ilustracja: Zygmunt Krasiński na drzeworycie Jędrzeja Brydaka, lata sześćdziesiąte lub siedemdziesiąte XIX w., Polona, CC-BY-NC