czas czytania:
Zmarł Władysław
z Gielniowa
Bernardyn, bł. Władysław z Gielniowa, poeta, kaznodzieja i jeden z najbardziej oryginalnych znanych z imienia polskich twórców średniowiecznych jest autorem m.in. pieśni „Jezu, zbawicielu ludzki”.
„Jezu, zbawicielu ludzski, Proszę ciebie człowiek grzeszny, Daj mi dar świętej bojaźni, Jen nie wypędza miłości. Jezu, krolu miłościwy, Nad grzeszniki lutościwy, Daj mi dar wiernej lutości, Bych opłakał moje złości”.
Władysław z Gielniowa był pochodzenia mieszczańskiego, urodził się w Gielniowie około 1440 roku, otrzymując na chrzcie imiona Marcin Jan. W 1462 roku wstąpił do zreformowanego odłamu zakonu franciszkanów, zwanych obserwantami lub bernardynami, przyjmując imię Władysława (lub Ładysława).
Jako zakonnik zasłynął swoim dążeniem do surowych form pobożności, praktykując pokutę (posty, samoumartwienie, biczowania), a zasłużył się również jako aktywny propagator kultu Szymona z Lipnicy. Był zdolnym administratorem, dwukrotnie w ciągu swego życia sprawował funkcję prowincjała zakonnego (1487–1490 oraz 1496–1499), rozbudowując i umacniając organizację zakonną oraz dbając o sprawy powierzonej sobie prowincji polskiej na zakonnych kapitułach generalnych w Urbino w 1490 oraz Mediolanie w 1498 roku. Ostatnie lata życia spędził w Warszawie, pełniąc funkcję gwardiana w tamtejszym klasztorze. Związał się wówczas duchowo z księżną mazowiecką Anną Radziwiłłówną. Zmarł w Warszawie 4 maja 1505 roku w wieku około sześćdziesięciu pięciu lat.
W ciągu swojego długiego, jak na warunki średniowieczne, życia napisał kilkadziesiąt utworów, zarówno polskich, jak i łacińskich, obejmujących pieśni, modlitwy, utwory hagiograficzne i dewocyjne, ale także poradniki dla współbraci i księży, a słynął również z działalności kaznodziejskiej, choć jego twórczość na tym polu niestety nie została utrwalona w formie pisanej. Znane są takie polskie utwory jego autorstwa, jak „Już się anieli wiesieją”, „Augustus kiedy królował”, „Zdrowaś, Królewno wyborna”, „Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP” oraz wiele, wiele innych.
Kult Władysława z Gielniowa zaczął się rozwijać zaraz po jego śmierci, owocując wyniesieniem go na ołtarze jako błogosławionego przez papież Benedykta XIV 11 lutego 1750 roku. Od 1759 roku Władysław z Gielniowa jest patronem Warszawy.
Ilustracja: „Miscellanea theologica”, zawiera utwór Władysława z Gielniowa „Augustus kiedy królował”, Wikimedia commons, domena publiczna
Jako zakonnik zasłynął swoim dążeniem do surowych form pobożności, praktykując pokutę (posty, samoumartwienie, biczowania), a zasłużył się również jako aktywny propagator kultu Szymona z Lipnicy. Był zdolnym administratorem, dwukrotnie w ciągu swego życia sprawował funkcję prowincjała zakonnego (1487–1490 oraz 1496–1499), rozbudowując i umacniając organizację zakonną oraz dbając o sprawy powierzonej sobie prowincji polskiej na zakonnych kapitułach generalnych w Urbino w 1490 oraz Mediolanie w 1498 roku. Ostatnie lata życia spędził w Warszawie, pełniąc funkcję gwardiana w tamtejszym klasztorze. Związał się wówczas duchowo z księżną mazowiecką Anną Radziwiłłówną. Zmarł w Warszawie 4 maja 1505 roku w wieku około sześćdziesięciu pięciu lat.
W ciągu swojego długiego, jak na warunki średniowieczne, życia napisał kilkadziesiąt utworów, zarówno polskich, jak i łacińskich, obejmujących pieśni, modlitwy, utwory hagiograficzne i dewocyjne, ale także poradniki dla współbraci i księży, a słynął również z działalności kaznodziejskiej, choć jego twórczość na tym polu niestety nie została utrwalona w formie pisanej. Znane są takie polskie utwory jego autorstwa, jak „Już się anieli wiesieją”, „Augustus kiedy królował”, „Zdrowaś, Królewno wyborna”, „Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP” oraz wiele, wiele innych.
Kult Władysława z Gielniowa zaczął się rozwijać zaraz po jego śmierci, owocując wyniesieniem go na ołtarze jako błogosławionego przez papież Benedykta XIV 11 lutego 1750 roku. Od 1759 roku Władysław z Gielniowa jest patronem Warszawy.
Ilustracja: „Miscellanea theologica”, zawiera utwór Władysława z Gielniowa „Augustus kiedy królował”, Wikimedia commons, domena publiczna