Zmarł wielki książę Konstanty Pawłowicz Romanow

Urodził się 8 maja 1779 r. jako drugi syn cara Pawła I. W latach 1815–1830 był organizatorem i naczelnym wodzem armii Królestwa Polskiego. Dał się poznać jako miłośnik wojska, parad, musztry i regulaminów, a jednocześnie jako sadysta niemiłosiernie znęcający się zarówno nad prostym żołnierzem, jak i nad kadrą oficerską. Od 1819 r. był posłem na sejm polski. Mimo że do 1826 r. funkcję namiestnika królestwa sprawował gen. Józef Zajączek, Konstanty był jego faktycznym wielkorządcą. Wytrwale i konsekwentnie rozbudowywał sieć tajnej policji, która tropiła polskie ruchy niepodległościowe, m.in. wolnomularstwo narodowe (1822), na którego czele stał mjr Walerian Łukasiński.

W 1820 r. rozwiódł się i pojął za żonę polską szlachciankę Joannę Grudzińską, której car Aleksander I, mimo monitów Konstantego, nie przyznał tytułu księżniczki krwi, ale nadał tytuł księżnej łowickiej. W 1823 r. Konstanty, jako pierwszy w historii Rosji cesarzewicz, zrzekł się ostatecznie swoich praw do carskiego tronu.

29 listopada 1830 r. był głównym celem ataku spiskowców. Umknął z Belwederu w kobiecym przebraniu i udał się do podwarszawskiego Wierzbna. Wobec postępów powstania, namówiony przez Polaków wycofał się ostatecznie z Królestwa wraz z wojskiem, zwolniwszy wcześniej z przysięgi wierności pozostające u jego boku oddziały polskie. Podczas bitwy pod Olszynką Grochowską (25 lutego 1831 r.) był przytrzymywany przez adiutantów, rwał się bowiem na drugą stronę i widząc cofające się oddziały rosyjskie, wykrzykiwał w euforii: „To moi chłopcy tak biją!”.

Ilustracja: Książę Konstanty Romanow, Wikimedia commons, domena publiczna

Newsletter