czas czytania:
Zmarł o. Maksymilian Kolbe
Podczas II wojny światowej Niemcy dwukrotnie aresztowali ojca Maksymiliana Kolbego. Za drugim razem (17 lutego 1941 r.) trafił do więzienia na Pawiaku, a stamtąd 28 maja 1941 r. do obozu w Auschwitz. Nadano mu numer 16670. W obozie franciszkanin oddał życie na współwięźnia Franciszka Gajowniczka. Zmarł 14 sierpnia 1941 r. Kościół katolicki wyniósł męczennika na ołtarze. „Chcę dodać innym odwagi do życia” – powiedział, decydując się umrzeć za współwięźnia. Zakonnik pokazał wielkość człowieka tym, którzy zatracili poczucie człowieczeństwa.
W obozie ojciec Kolbe nie zapomniał, że jest kapłanem i zakonnikiem. Umacniał współwięźniów swoją postawą, podtrzymywał na duchu, spowiadał, głosił kazania i potajemnie sprawował msze święte. Do swoich towarzyszy w niedoli powtarzał: „ufajcie Niepokalanej, wy młodzi żyć będziecie. Ja obozu nie przeżyję, ale wy będziecie uratowani”.
W lipcu 1941 r., po ucieczce jednego z więźniów, komendant obozu Karl Fritsch skazał dziesięć osób na śmierć głodową. Choć o. Maksymiliana Kolbego nie było w tej grupie, to dobrowolnie zamienił się i ofiarował swoje życie za nieznanego mu Franciszka Gajowniczka. Swoją decyzję tak uzasadniał: „Mam już blisko pięćdziesiąt lat, życie moje przeżyłem, a ten ma życie przed sobą. Ma żonę i dzieci”.
Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 r., dobity zastrzykiem fenolu, jako ostatni z więźniów zamkniętych w bunkrze głodowym, w podziemiach bloku 11, tzw. bloku śmierci.
Uratowany przez Kolbego Franciszek Gajowniczek przeżył wojnę. Zmarł w 1995 r. w Brzegu na Opolszczyźnie w wieku 94 lat. Pochowany został na cmentarzu przyklasztornym franciszkanów w Niepokalanowie.
Ojciec Maksymilian Kolbe został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w 1971 r. Jedenaście lat później, 10 października 1982 r. jego kanonizacji dokonał papież Jan Paweł II. Pozdrawiając biskupów niemieckich, papież powiedział: „Niech nowy święty, ojciec Maksymilian Kolbe, uprasza wam, waszemu ludowi i krajowi opiekę Bożą i trwały pokój w wolności i sprawiedliwości”. Maksymilian Kolbe stał się pierwszym polskim męczennikiem podczas II wojny, który został wyniesiony na ołtarze. W 1999 r został ogłoszony patronem honorowych dawców krwi.
Ilustracja: Maksymilian Maria Kolbe (1936), Wikinedia commons, domena publiczna
W lipcu 1941 r., po ucieczce jednego z więźniów, komendant obozu Karl Fritsch skazał dziesięć osób na śmierć głodową. Choć o. Maksymiliana Kolbego nie było w tej grupie, to dobrowolnie zamienił się i ofiarował swoje życie za nieznanego mu Franciszka Gajowniczka. Swoją decyzję tak uzasadniał: „Mam już blisko pięćdziesiąt lat, życie moje przeżyłem, a ten ma życie przed sobą. Ma żonę i dzieci”.
Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 r., dobity zastrzykiem fenolu, jako ostatni z więźniów zamkniętych w bunkrze głodowym, w podziemiach bloku 11, tzw. bloku śmierci.
Uratowany przez Kolbego Franciszek Gajowniczek przeżył wojnę. Zmarł w 1995 r. w Brzegu na Opolszczyźnie w wieku 94 lat. Pochowany został na cmentarzu przyklasztornym franciszkanów w Niepokalanowie.
Ojciec Maksymilian Kolbe został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w 1971 r. Jedenaście lat później, 10 października 1982 r. jego kanonizacji dokonał papież Jan Paweł II. Pozdrawiając biskupów niemieckich, papież powiedział: „Niech nowy święty, ojciec Maksymilian Kolbe, uprasza wam, waszemu ludowi i krajowi opiekę Bożą i trwały pokój w wolności i sprawiedliwości”. Maksymilian Kolbe stał się pierwszym polskim męczennikiem podczas II wojny, który został wyniesiony na ołtarze. W 1999 r został ogłoszony patronem honorowych dawców krwi.
MM
Ilustracja: Maksymilian Maria Kolbe (1936), Wikinedia commons, domena publiczna