czas czytania:
Zmarł Jan Stanisławski
Jan Stanisławski urodził się w 1860 r. Był przedstawicielem polskiego modernizmu, malował głównie pejzaże. Malarstwa uczył się pod kierunkiem Wojciecha Gersona w Warszawie, a w latach 1884–1885 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Swoją edukację uzupełniał w Paryżu, gdzie przebywał do 1895 r.
W 1897 r. powrócił do Krakowa i objął katedrę malarstwa pejzażowego w Szkole Sztuk Pięknych. Zreformował system nauczania akademickiego, wyprowadzając swoich uczniów z pracowni w plener. Był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka, a od 1901 r. – członkiem Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana.
Na jego manierę malarską największy wpływ miał pobyt w Paryżu, gdzie przejął technikę impresjonistyczną. Interesowała go migotliwa gra światła i ulotność zjawisk atmosferycznych, które przenosił na płótno za pomocą szybkich uderzeń pędzla i przy użyciu umiejętnie łączonych barw podstawowych. Częstym tematem jego prac były pejzaże ukraińskie, np. „Ule na Ukrainie” z 1895 r. Równie często malował polne kwiaty, starał się wtedy uchwycić grę słonecznych promieni. Do takich prac należą m.in. „Kwitnące maki” i „Dziewanna” z 1887 r. oraz „Bodiaki pod słońce” z 1895 r.
W 1900 r. Stanisławski rozpoczął malowanie pejzaży symbolicznych, na których przyroda reprezentuje prawa kosmiczne i porządek wszechświata. Z tego okresu pochodzą takie prace jak „Pejzaż z kwitnącym drzewem” z 1900 r., „Słoneczniki” z 1903 r. i „Wiatr” z ok. 1904 r.
Stanisławski wykształcił około sześćdziesięciu malarzy, jest uznawany za twórcę krakowskiej szkoły pejzażowej.
Ilustracja: Portret Jana Stanisławskiego pędzla Stanisława Wyspiańskiego, Muzeum Narodowe w Warszawie, CC-BY-NC
Na jego manierę malarską największy wpływ miał pobyt w Paryżu, gdzie przejął technikę impresjonistyczną. Interesowała go migotliwa gra światła i ulotność zjawisk atmosferycznych, które przenosił na płótno za pomocą szybkich uderzeń pędzla i przy użyciu umiejętnie łączonych barw podstawowych. Częstym tematem jego prac były pejzaże ukraińskie, np. „Ule na Ukrainie” z 1895 r. Równie często malował polne kwiaty, starał się wtedy uchwycić grę słonecznych promieni. Do takich prac należą m.in. „Kwitnące maki” i „Dziewanna” z 1887 r. oraz „Bodiaki pod słońce” z 1895 r.
W 1900 r. Stanisławski rozpoczął malowanie pejzaży symbolicznych, na których przyroda reprezentuje prawa kosmiczne i porządek wszechświata. Z tego okresu pochodzą takie prace jak „Pejzaż z kwitnącym drzewem” z 1900 r., „Słoneczniki” z 1903 r. i „Wiatr” z ok. 1904 r.
Stanisławski wykształcił około sześćdziesięciu malarzy, jest uznawany za twórcę krakowskiej szkoły pejzażowej.
ML
Ilustracja: Portret Jana Stanisławskiego pędzla Stanisława Wyspiańskiego, Muzeum Narodowe w Warszawie, CC-BY-NC