czas czytania:
Zmarł Henryk Wieniawski
„Ponad czterdzieści tysięcy ludzi żegnało Henryka Wieniawskiego na warszawskich Powązkach. Przy jego trumnie zgromadziły się tłumy, których na tym cmentarzu jeszcze nie wdziano” – pisała prasa. „31 marca 1880 r. był smutnym dniem nie tylko dla wszystkich melomanów, ale i dla wszystkich pokoleń muzyków – uważali współcześni. – Odszedł największy z największych naszych polskich wirtuozów. Nauczyciel. Kompozytor. Skrzypek. Polak”.
Urodził się 10 lipca 1835 r. w Lublinie. Był synem lekarza chirurga, człowieka o szerokich zainteresowaniach humanistycznych, oraz pianistki, córki warszawskiego lekarza i siostry wybitnego pianisty Edwarda Wolffa. Ich dom z powodzeniem można było nazwać lubelskim salonem.
Geniusz młodego Henryka został dostrzeżony bardzo szybko, a pod swoje skrzydła wziął go Edward Wolff. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Już w ósmym roku życia Henryk Wieniawski został przyjęty do Konserwatorium Paryskiego, a klasę prof. Josepha Massarta ukończył z najwyższą nagrodą – jako jedenastoletni chłopiec, najmłodszy w historii uczelni. Już wtedy był porównywany z Paganinim.
Koncertował samodzielnie, a także z bratem pianistą oraz m.in. z Antonem Rubinsteinem. Swój czas dzielił na występy i podróże – dyliżansem i wagonami pierwszych kolei żelaznych – oraz zaspokajanie namiętności, m.in. w ekskluzywnych kasynach gry i salonach towarzyskich. Był nadwornym skrzypkiem cara w Petersburgu i profesorem konserwatorium w Brukseli (1874–1876). Z Angielką Izabellą Hampton miał sześcioro dzieci.
Wieniawski łączył intensywną działalność estradową z pracą twórczą, rozpoczętą już w dzieciństwie. Skomponował około pięćdziesięciu dzieł o charakterze popisowym i lirycznym, niejednokrotnie nawiązując do tradycji narodowej i ludowej (polonezy, mazurki, kujawiaki). Pisał popularne w XIX w. fantazje na tematy operowe, np. „Fausta” Gounoda. Jest autorem etiud i dwóch wirtuozowskich koncertów skrzypcowych z orkiestrą, do dzisiaj wykonywanych przez najsłynniejszych solistów.
Ilustracja: portret Henryka Wieniawskiego, ok. 1865 r., Zakład Fotograficzny „Vezenberg” Petersburg, Polona, CC-BY-NC
Geniusz młodego Henryka został dostrzeżony bardzo szybko, a pod swoje skrzydła wziął go Edward Wolff. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Już w ósmym roku życia Henryk Wieniawski został przyjęty do Konserwatorium Paryskiego, a klasę prof. Josepha Massarta ukończył z najwyższą nagrodą – jako jedenastoletni chłopiec, najmłodszy w historii uczelni. Już wtedy był porównywany z Paganinim.
Koncertował samodzielnie, a także z bratem pianistą oraz m.in. z Antonem Rubinsteinem. Swój czas dzielił na występy i podróże – dyliżansem i wagonami pierwszych kolei żelaznych – oraz zaspokajanie namiętności, m.in. w ekskluzywnych kasynach gry i salonach towarzyskich. Był nadwornym skrzypkiem cara w Petersburgu i profesorem konserwatorium w Brukseli (1874–1876). Z Angielką Izabellą Hampton miał sześcioro dzieci.
Wieniawski łączył intensywną działalność estradową z pracą twórczą, rozpoczętą już w dzieciństwie. Skomponował około pięćdziesięciu dzieł o charakterze popisowym i lirycznym, niejednokrotnie nawiązując do tradycji narodowej i ludowej (polonezy, mazurki, kujawiaki). Pisał popularne w XIX w. fantazje na tematy operowe, np. „Fausta” Gounoda. Jest autorem etiud i dwóch wirtuozowskich koncertów skrzypcowych z orkiestrą, do dzisiaj wykonywanych przez najsłynniejszych solistów.
W.Sz.
Ilustracja: portret Henryka Wieniawskiego, ok. 1865 r., Zakład Fotograficzny „Vezenberg” Petersburg, Polona, CC-BY-NC