czas czytania:
Zmarł Dionizy Kajetanowicz
– ostatni administrator
lwowskiej archidiecezji ormiańskiej
Dionizy Kajetanowicz przyszedł na świat 8 kwietnia 1878 r. w Tyszkowcach koło Stanisławowa w rodzinie ormiańskiej. W 1896 r. wstąpił do zakonu franciszkanów reformatów i przyjął imię zakonne Roman. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1903 r. z rąk arcybiskupa lwowskiego obrządku łacińskiego Józefa Bilczewskiego. W tym samym roku mianowano go wicemagistrem kleryków w Krakowie, a rok później skierowano do parafii w Jarosławiu. W 1908 r. opuścił zakon franciszkanów i przeszedł pod zwierzchność arcybiskupa obrządku ormiańskiego (w ramach archieparchii ormiańskokatolickiej we Lwowie).
Przez pierwsze lata pracował we Lwowie, później został proboszczem w Śniatyniu koło Stanisławowa. W 1918 r. mianowano go kanonikiem honorowym lwowskim. Nieco później powołano go na dziekana i kanclerza kurii we Lwowie. Od 1923 r. pełnił funkcję prepozyta kapituły katedralnej, a dziesięć lat później uhonorowano go dostojeństwem infułata. W tym czasie stał się jednym z najbliższych współpracowników arcybiskupa Teodorowicza, któremu doradził sprowadzenie księży z Armenii oraz wysłanie kleryków do Papieskiego Kolegium Ormiańskiego w Rzymie. W 1927 r. wydał własny przekład na język polski „Mszału ormiańskiego rytu lwowskiego” (wydanie poprawione w 1938 r.).
Kajetanowicz interesował się korzeniami obrządku ormiańskiego – w tym celu wyjechał w podróż do patriarchy ormiańskokatolickiego w Bejrucie oraz do Konstantynopola. Był to też rodzaj kościelnej misji dyplomatycznej, mającej na celu zacieśnienie więzów między ośrodkiem lwowskim a hierarchami ormiańskimi na Bliskim i Środkowym Wschodzie. Bezpośrednim wynikiem jego misji było powołanie Komisji Liturgicznej, która miała się zajmować przywróceniem pierwotnego charakteru obrządku ormiańskiego.
Po śmierci arcybiskupa Teodorowicza Kajetanowicz jako wikariusz kapitulny zwołał wszystkich kapłanów ormiańskich w celu wyboru nowego zwierzchnika. Do Rzymu wysłano trzy kandydatury, których papież jednak nie zdążył zatwierdzić z powodu wybuchu wojny. Kajetanowicz został więc administratorem apostolskim, ale bez sakry biskupiej. W latach 1939–1945 działał na rzecz ochrony Żydów, za co został aresztowany w 1943 r. (później wypuszczony). W 1945 r. został uwięziony i skazany na dziesięć lat łagrów. Zmarł w Abieź za Kołem Polarnym. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Ilustracja: Ołtarz Katedry Ormiańskiej we Lwowie, widok współczesny, Wikimedia commons, domena publiczna
Kajetanowicz interesował się korzeniami obrządku ormiańskiego – w tym celu wyjechał w podróż do patriarchy ormiańskokatolickiego w Bejrucie oraz do Konstantynopola. Był to też rodzaj kościelnej misji dyplomatycznej, mającej na celu zacieśnienie więzów między ośrodkiem lwowskim a hierarchami ormiańskimi na Bliskim i Środkowym Wschodzie. Bezpośrednim wynikiem jego misji było powołanie Komisji Liturgicznej, która miała się zajmować przywróceniem pierwotnego charakteru obrządku ormiańskiego.
Po śmierci arcybiskupa Teodorowicza Kajetanowicz jako wikariusz kapitulny zwołał wszystkich kapłanów ormiańskich w celu wyboru nowego zwierzchnika. Do Rzymu wysłano trzy kandydatury, których papież jednak nie zdążył zatwierdzić z powodu wybuchu wojny. Kajetanowicz został więc administratorem apostolskim, ale bez sakry biskupiej. W latach 1939–1945 działał na rzecz ochrony Żydów, za co został aresztowany w 1943 r. (później wypuszczony). W 1945 r. został uwięziony i skazany na dziesięć lat łagrów. Zmarł w Abieź za Kołem Polarnym. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
M.G.-K.
Ilustracja: Ołtarz Katedry Ormiańskiej we Lwowie, widok współczesny, Wikimedia commons, domena publiczna