czas czytania:
Zmarł Cyprian Kamil Norwid
Cyprian Konstanty Kamil (ostatnie imię z bierzmowania) Norwid przyszedł na świat 24 września 1821 r. w rodzinnym majątku Laskowo-Głuchy na Mazowszu jako syn Jana i Ludwiki ze Zdzieborskich.
W wieku czterech lat stracił matkę i pozostał pod opieką babki Hilarii z Sobieskich Zdzieborskiej, dalekiej krewnej króla. Od 1830 r. mieszkał w Warszawie, gdzie siedem lat później zaczął uczęszczać do gimnazjum. Nie ukończył go jednak i podjął naukę w prywatnej szkole malarskiej.
Już wówczas ujawniły się jego zdolności literackie. Zadebiutował w 1840 r. Związał się wtedy z artystyczno-literackim środowiskiem Cyganerii Warszawskiej"(m.in. Romanem Zmorskim, Sewerynem Fillebornem, Józefem Kenigiem).
Jego wyjazd do Drezna w 1842 r., oficjalnie w celu doskonalenia sztuki rzeźbiarskiej, stał się początkiem dożywotniej emigracji. Poeta zwiedził Włochy (gdzie nieszczęśliwie zakochał się w polsko-rosyjskiej arystokratce Marii Kalergis), Niemcy i Belgię, po czym w 1849 r. osiadł w Paryżu. Tam zbliżył się do intelektualnych kręgów Wielkiej Emigracji; poznał Mickiewicza, Słowackiego i Chopina.
W 1852 r. z powodu trudnej sytuacji materialnej został zmuszony do podróży za ocean, do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował jako grafik. Po dwóch latach wrócił i ponownie zamieszkał w Paryżu. Ciągle tworzył zarówno dzieła literackie, jak i rysunkowe, a także malarskie. Jednak jego prace nie cieszyły się uznaniem. Za życia udało mu się wydać tylko jeden tomik wierszy – w 1863 r. w Lipsku.
Notoryczny brak pieniędzy oraz coraz większe uzależnienie od alkoholu i postępująca choroba uniemożliwiały mu samodzielną egzystencję. W 1877 r. został przyjęty do Zakładu św. Kazimierza, przeznaczonego dla sierot i weteranów. Tam też 23 maja 1883 r. zmarł, opuszczony i zapomniany. Opiekujące się nim siostry zakonne spaliły pozostałe po nim zapiski.
Norwida pochowano na cmentarzu w Ivry pod Paryżem. Pięć lat później jego prochy przeniesiono do zbiorowej polskiej mogiły na cmentarzu w Montmorency.
W świadomości rodaków Norwid zaistniał dopiero wiele lat po śmierci. W 1901 r. młodopolski poeta i tłumacz Zenon Przesmycki „Miriam” odkrył tomik z 1863 r. w wiedeńskiej bibliotece. Od tej pory zaczęto coraz bardziej cenić nowatorską poezję, a także prozę romantyka. Zaliczono go do grona największych polskich literatów. Dopiero w XX w. opublikowano największe dzieła twórcy, jak „Vade-mecum” czy „Promethidion”.
Ilustracja: Cyprian Kamil Norwid w 1861 r. w Paryżu, Wikimedia commons, domena publiczna.
Już wówczas ujawniły się jego zdolności literackie. Zadebiutował w 1840 r. Związał się wtedy z artystyczno-literackim środowiskiem Cyganerii Warszawskiej"(m.in. Romanem Zmorskim, Sewerynem Fillebornem, Józefem Kenigiem).
Jego wyjazd do Drezna w 1842 r., oficjalnie w celu doskonalenia sztuki rzeźbiarskiej, stał się początkiem dożywotniej emigracji. Poeta zwiedził Włochy (gdzie nieszczęśliwie zakochał się w polsko-rosyjskiej arystokratce Marii Kalergis), Niemcy i Belgię, po czym w 1849 r. osiadł w Paryżu. Tam zbliżył się do intelektualnych kręgów Wielkiej Emigracji; poznał Mickiewicza, Słowackiego i Chopina.
W 1852 r. z powodu trudnej sytuacji materialnej został zmuszony do podróży za ocean, do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował jako grafik. Po dwóch latach wrócił i ponownie zamieszkał w Paryżu. Ciągle tworzył zarówno dzieła literackie, jak i rysunkowe, a także malarskie. Jednak jego prace nie cieszyły się uznaniem. Za życia udało mu się wydać tylko jeden tomik wierszy – w 1863 r. w Lipsku.
Notoryczny brak pieniędzy oraz coraz większe uzależnienie od alkoholu i postępująca choroba uniemożliwiały mu samodzielną egzystencję. W 1877 r. został przyjęty do Zakładu św. Kazimierza, przeznaczonego dla sierot i weteranów. Tam też 23 maja 1883 r. zmarł, opuszczony i zapomniany. Opiekujące się nim siostry zakonne spaliły pozostałe po nim zapiski.
Norwida pochowano na cmentarzu w Ivry pod Paryżem. Pięć lat później jego prochy przeniesiono do zbiorowej polskiej mogiły na cmentarzu w Montmorency.
W świadomości rodaków Norwid zaistniał dopiero wiele lat po śmierci. W 1901 r. młodopolski poeta i tłumacz Zenon Przesmycki „Miriam” odkrył tomik z 1863 r. w wiedeńskiej bibliotece. Od tej pory zaczęto coraz bardziej cenić nowatorską poezję, a także prozę romantyka. Zaliczono go do grona największych polskich literatów. Dopiero w XX w. opublikowano największe dzieła twórcy, jak „Vade-mecum” czy „Promethidion”.
MG-K
Ilustracja: Cyprian Kamil Norwid w 1861 r. w Paryżu, Wikimedia commons, domena publiczna.