czas czytania:
Zmarł Awit Szubert
Fotografik, urodzony w 1837 r., kształcił się najpierw w krakowskich szkołach plastycznych, potem w Rzymie. Wrócił do Polski, kiedy wybuchło powstanie styczniowe. Po jego upadku wiele podróżował, nawiązując kontakty z najlepszymi pracowniami fotograficznymi w Wiedniu, Warszawie i Wilnie.
W swojej pracy łączył metody fotografii angielskiej i założenia artystyczne prerafaelitów, w których twórczości krajobraz zajmował kluczowe miejsce. Jako pierwszy zaczął wychodzić z aparatem w góry. W połowie XIX w., kiedy zaczynał robić zdjęcia w Pieninach, były to wyprawy kosztowne, ponieważ technologia wymagała natychmiastowego wywoływania zrobionych zdjęć. Musiał więc zabierać ze sobą nie tylko ciężkie aparaty i duże, szklane klisze, ale także całe wyposażenie laboratorium fotograficznego, w tym przenośną ciemnię.
Stworzył całą serię zdjęć Pienin, Tatr oraz Zakopanego, które teraz można oglądać w Muzeum Tatrzańskim. Jego prace, wykonywane techniką heliograwiurową, były wydawane przez Towarzystwo Tatrzańskie.
W krakowskim okresie swojej działalności wyróżnił się jako portrecista. Fotografował artystów, w tym malarzy, często również ich dzieła (np. „Bitwę pod Grunwaldem”), a także ludzi ze świata polityki. Wiele z jego zdjęć było wykorzystywanych w wydawnictwach albumowych lub przez chirurgów, astronomów i archeologów w celach naukowych.
Ostatnie lata życia spędził w Szczawnicy, do której ze względu na stan zdrowia już wcześniej co jakiś czas powracał. Przeprowadził się tam na stałe w 1882 r. i założył jedną z najlepiej wyposażonych w kraju pracowni fotograficznych.
Ilustracja: Jedno z dzieł Szuberta „Widok z Hali Królowej na turnie Świnicy, Czarnych Ścian i Granatów”, przed 1878 r., Wikimedia commons, domena publiczna.
Stworzył całą serię zdjęć Pienin, Tatr oraz Zakopanego, które teraz można oglądać w Muzeum Tatrzańskim. Jego prace, wykonywane techniką heliograwiurową, były wydawane przez Towarzystwo Tatrzańskie.
W krakowskim okresie swojej działalności wyróżnił się jako portrecista. Fotografował artystów, w tym malarzy, często również ich dzieła (np. „Bitwę pod Grunwaldem”), a także ludzi ze świata polityki. Wiele z jego zdjęć było wykorzystywanych w wydawnictwach albumowych lub przez chirurgów, astronomów i archeologów w celach naukowych.
Ostatnie lata życia spędził w Szczawnicy, do której ze względu na stan zdrowia już wcześniej co jakiś czas powracał. Przeprowadził się tam na stałe w 1882 r. i założył jedną z najlepiej wyposażonych w kraju pracowni fotograficznych.
KG
Ilustracja: Jedno z dzieł Szuberta „Widok z Hali Królowej na turnie Świnicy, Czarnych Ścian i Granatów”, przed 1878 r., Wikimedia commons, domena publiczna.