czas czytania:
Zmarł Abraham Firkowicz, uczony karaimski
Abraham Firkowicz (właściwie Abraham Ben Szmuel Firkowicz), wybitny uczony karaimski, przyszedł na świat około 1786 r. w patriarchalnej rodzinie karaimskiej w Łucku na Wołyniu. Tam też podjął naukę w szkole karaimskiej, poświęcając się egzegezie Starego Testamentu i dzieł teologii karaimskiej.
W 1812 r. został nauczycielem religii w szkole parafialnej w Łucku. W 1818 r. mianowano go młodszym hazzanem (duchownym), jednakże niedługo potem został zmuszony do opuszczenia rodzinnego miasta wskutek zatargu ze zwierzchnikami.
W 1830 r. Firkowicz rozpoczął działalność naukową – historyczną i archeologiczną. Najpierw udał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie odwiedził najstarszą kienesę karaimską w Jerozolimie (otrzymał w niej zaszczytny tytuł Hadżiego, czyli pielgrzyma) i odnazł tam starożytne rękopisy hebrajskie. W 1831 r. znalazł się w Konstantynopolu, gdzie został nauczycielem religii i wydał Biblię w przekładzie karaimskim – jest to tzw. edycja stambulska. Rok później pojechał do Eupatorii, gdzie kontynuował działalność wydawniczą.
W 1839 r. rozpoczął badania archeologiczne w Mangup i na cmentarzu karaimskim w Czufut-Kale na Krymie. W 1843 r. pojechał na Bliski Wschód, skąd przywiózł bogaty zbiór rękopisów hebrajskich.
Jego osiągnięcia zyskały zainteresowanie rosyjskich środowisk orientalistycznych – w 1856 r. jego zbiory zakupiła Cesarska Biblioteka Publiczna w Petersburgu.
Firkowicz pod koniec życia osiadł w Trokach koło Wilna. W 1856 r. powołano go do Wileńskiej Komisji Archeologicznej, powstałej z inicjatywy Eustachego hr. Tyszkiewicza. W 1871 r. odwiedził gminę karaimską w Haliczu, a w czasie przejazdu przez Wiedeń został jedyny raz w życiu sfotografowany – na polecenie cesarza Franciszka Józefa I. Rok później wydał w Wilnie swoje pamiętniki.
Zmarł w wieku 88 lat 17 czerwca 1874 r. w Czufut-Kale, gdzie też został pochowany.
W swoich dociekaniach dotyczących korzeni Karaimów Firkowicz zasłynął szczególnie tezą o ich przybyciu na Krym przed śmiercią Jezusa. Oznaczało to, że są oni Żydami przedtalmudycznymi i z tego powodu nie powinno się ich traktować w Rosji na równi z wyznawcami judaizmu.
Ilustracja: Abraham Firkowicz, Wikipedia, domena publiczna
W 1830 r. Firkowicz rozpoczął działalność naukową – historyczną i archeologiczną. Najpierw udał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie odwiedził najstarszą kienesę karaimską w Jerozolimie (otrzymał w niej zaszczytny tytuł Hadżiego, czyli pielgrzyma) i odnazł tam starożytne rękopisy hebrajskie. W 1831 r. znalazł się w Konstantynopolu, gdzie został nauczycielem religii i wydał Biblię w przekładzie karaimskim – jest to tzw. edycja stambulska. Rok później pojechał do Eupatorii, gdzie kontynuował działalność wydawniczą.
W 1839 r. rozpoczął badania archeologiczne w Mangup i na cmentarzu karaimskim w Czufut-Kale na Krymie. W 1843 r. pojechał na Bliski Wschód, skąd przywiózł bogaty zbiór rękopisów hebrajskich.
Jego osiągnięcia zyskały zainteresowanie rosyjskich środowisk orientalistycznych – w 1856 r. jego zbiory zakupiła Cesarska Biblioteka Publiczna w Petersburgu.
Firkowicz pod koniec życia osiadł w Trokach koło Wilna. W 1856 r. powołano go do Wileńskiej Komisji Archeologicznej, powstałej z inicjatywy Eustachego hr. Tyszkiewicza. W 1871 r. odwiedził gminę karaimską w Haliczu, a w czasie przejazdu przez Wiedeń został jedyny raz w życiu sfotografowany – na polecenie cesarza Franciszka Józefa I. Rok później wydał w Wilnie swoje pamiętniki.
Zmarł w wieku 88 lat 17 czerwca 1874 r. w Czufut-Kale, gdzie też został pochowany.
W swoich dociekaniach dotyczących korzeni Karaimów Firkowicz zasłynął szczególnie tezą o ich przybyciu na Krym przed śmiercią Jezusa. Oznaczało to, że są oni Żydami przedtalmudycznymi i z tego powodu nie powinno się ich traktować w Rosji na równi z wyznawcami judaizmu.
Ilustracja: Abraham Firkowicz, Wikipedia, domena publiczna