czas czytania:
Zjazd
w Kwedlinburgu
Chociaż Mieszko I uznał zwierzchnictwo Ottona I, cesarza niemieckiego, jeszcze w roku 963, historia związków Polski i Niemiec była pełna zwrotów, a zwierzchnictwo nie miało ścisłego charakteru. W roku 986 w Kwedlinburgu książę Polan postanowił po raz kolejny podporządkować się cesarzowi, tym razem Ottonowi III. Władcę cesarstwa, wówczas jeszcze bardzo młodego, Mieszko zapewnił o swej lojalności wasala, a także podarował mu żywego wielbłąda – egzotyczny dar świadczący o kontaktach handlowych naszego kraju. W ten sposób Mieszko, a później i jego syn, Bolesław, zyskali sobie przychylność młodego cesarza. Wcześniej nie zdołali zdobyć przychylności jego ojca, Ottona II.
Ponieważ Otton III miał w Niemczech wielu przeciwników, wsparcie Mieszka było dla niego dosyć ważne. Konkurent do tronu, Henryk Kłótnik, zrezygnował co prawda ze swych roszczeń, ale nie wszyscy wrogowie zostali ujarzmieni. Dobre relacje zapoczątkowane przez Mieszka miały zaowocować w przyszłości, za czasów Bolesława Chrobrego, podczas słynnego zjazdu gnieźnieńskiego w roku 1000. Pojednanie polsko-niemieckie w Kwedlinburgu przyniosło także inne skutki. Otóż książę czeski przyjął postawę odmienną od Mieszka – występował przeciw Ottonowi III, sprzymierzył się z pogańskimi Wieletami. Doprowadziło to do konfliktu polsko-czeskiego, w którego wyniku książę Polan zyskał Śląsk i być może również Małopolskę.
Ilustracja: Mieszko I na rycinie Ludwika Horwarta z 1830 r., Polona, CC-BY-NC
KM
Ilustracja: Mieszko I na rycinie Ludwika Horwarta z 1830 r., Polona, CC-BY-NC