czas czytania:
Zawieszenie
dzwonu Zygmunta
W 1520 r. Zygmunt I Stary zamówił u pochodzącego z Norymbergi ludwisarza, Hansa Behama, odlanie dzwonu dla katedry wawelskiej i powierzył mu warsztat w pobliżu Bramy Floriańskiej. Prace nad wypełnieniem królewskiego zlecenia trwały kilkanaście miesięcy. Uroczystej konsekracji dzwonu, nazwanego na cześć fundatora dzwonem Zygmunta, dokonał biskup krakowski Jan Konarski. Zawieszenie dzwonu na przebudowanej specjalnie na tę okoliczność dawnej baszcie obronnej nastąpiło 9 lipca 1521 r.
Cztery dni później dzwon odezwał się po raz pierwszy. Od samego początku zachwycano się niepowtarzalną barwą jego dźwięku. Do wykonania dzwonu Zygmunta użyto miedzi (80%) i cyny angielskiej (20%). Ozdobiono go płaskorzeźbami wyobrażającymi patronów polskiego monarchy: po jednej stronie podobizną św. Zygmunta, po drugiej św. Stanisława. Po bokach obydwu reliefów zostały przedstawione tarcze herbowe Polski i Litwy. Wyryto na nim również łacińską inskrypcję.
Dzwon Zygmunta odzywał się w chwilach najważniejszych dla Polski i dla Kościoła katolickiego. Liczne grono artystów uczciło go w swoich utworach, a Jan Matejko poświęcił mu dwa swoje obrazy: „Zawieszenie dzwonu Zygmunta” (1874) oraz „Zygmunt I słuchający dzwonu Zygmunta” (1883). Najlepiej świadczy to o roli, którą ten symbol Krakowa odgrywał w świadomości narodowej Polaków oraz w polskiej kulturze duchowej.
Ilustracja: Obraz Jana Matejki Zawieszenie dzwonu Zygmunta z 1874 r., Muzeum Narodowe w Warszawie
Dzwon Zygmunta odzywał się w chwilach najważniejszych dla Polski i dla Kościoła katolickiego. Liczne grono artystów uczciło go w swoich utworach, a Jan Matejko poświęcił mu dwa swoje obrazy: „Zawieszenie dzwonu Zygmunta” (1874) oraz „Zygmunt I słuchający dzwonu Zygmunta” (1883). Najlepiej świadczy to o roli, którą ten symbol Krakowa odgrywał w świadomości narodowej Polaków oraz w polskiej kulturze duchowej.
MP
Ilustracja: Obraz Jana Matejki Zawieszenie dzwonu Zygmunta z 1874 r., Muzeum Narodowe w Warszawie