czas czytania:
Wyrok Zygmunta Luksemburskiego
w sprawie sporu
z Krzyżakami
Spory pomiędzy Krzyżakami a Polakami próbowano rozstrzygnąć i na drodze wojskowej, i dyplomatycznej, i sądowniczej. Sędziami najczęściej byli papieże, ale w 1420 r. poproszono, aby rolę tę pełnił Zygmunt Luksemburski. Pierwszy pokój toruński nie zakończył konfliktu. Obie strony niezadowolone z jego warunków wznowiły przygotowania do wojny. Obrady soboru w Konstancji chwilowo je zawiesiły. Sobór, chociaż obradował też nad sprawą konfliktów polsko-krzyżackich, nie posunął naprzód kwestii ich rozwiązania. Wybuch wojny po zakończeniu obrad był właściwie przesądzony. Wojska polskie i litewskie ruszyły do Prus, jednak do działań militarnych nie doszło. Zapadła decyzja o kolejnej próbie rozstrzygnięcia konfliktu przez poddanie go pod sąd. Rozmowy w sprawie arbitrażu toczyły się już wcześniej, ale pojawił się problem z wyborem rozjemcy.
Polacy wysuwali na sędziego Zygmunta Luksemburskiego, Krzyżacy zaś widzieli w tej roli ponownie papieża – tym razem Marcina V. Strona polska przeforsowała swój pomysł i niestety się zawiodła. W tym czasie zmarł król czeski, a Zygmunt pragnął zająć jego miejsce. W Czechach sytuacja była skomplikowana, ruch husycki wraz ze swymi hasłami narodowościowymi zyskał sobie rzeszę zwolenników. Opanowanie czeskiej korony nie było możliwe bez poparcia Rzeszy, ta zaś była przychylna Krzyżakom.
Nietrudno się domyślić decyzji Zygmunta. Wyrok, który powtarzał postanowienia pierwszego pokoju toruńskiego, został ogłoszony 6 stycznia 1420 r. we Wrocławiu. Polacy przyjęli go ze zdziwieniem i oburzeniem. Natychmiast rozpoczęli działania mające na celu unieważnienie jego postanowień, powołując się na wyrok sądu papieskiego z 1339 r. Złożyli apelację do papieża. Ten wysłał do polski legata Zenona, który za sprawą interwencji Zygmunta Luksemburskiego przychylił się do jego wrocławskiego sądu. W interesie Zygmunta pozostawało, aby Polska zajęła się własnymi sprawami i nie pomogła husytom. Tym samym upadła możliwość kompromisu. Zaczęto przygotowania do nowej wojny.
Ilustracja: Fragment portretu Zygmunta Luksemburskiego autorstwa Albrechta Dürera (ok. 1509–1516), zbiory Germanisches Nationalmuseum, CC-BY-NC
Nietrudno się domyślić decyzji Zygmunta. Wyrok, który powtarzał postanowienia pierwszego pokoju toruńskiego, został ogłoszony 6 stycznia 1420 r. we Wrocławiu. Polacy przyjęli go ze zdziwieniem i oburzeniem. Natychmiast rozpoczęli działania mające na celu unieważnienie jego postanowień, powołując się na wyrok sądu papieskiego z 1339 r. Złożyli apelację do papieża. Ten wysłał do polski legata Zenona, który za sprawą interwencji Zygmunta Luksemburskiego przychylił się do jego wrocławskiego sądu. W interesie Zygmunta pozostawało, aby Polska zajęła się własnymi sprawami i nie pomogła husytom. Tym samym upadła możliwość kompromisu. Zaczęto przygotowania do nowej wojny.
I.Ł.
Ilustracja: Fragment portretu Zygmunta Luksemburskiego autorstwa Albrechta Dürera (ok. 1509–1516), zbiory Germanisches Nationalmuseum, CC-BY-NC