czas czytania:
Wiec studencki
na Uniwersytecie Warszawskim
Demonstracja, w której udział wzięło ok. 1200 osób, rozpoczęła się o godzinie 12. Po odczytaniu rezolucji, w których studenci przedstawili swoje postulaty, odbyło się spotkanie z prorektorem Uniwersytetu Warszawskiego Zygmuntem Rybickim. W skład delegacji studenckiej wchodzili: Ryszard Bugaj, Marcin Król, Michał Osóbka-Morawski, Barbara Toruńczyk, Irena Lasota oraz Jadwiga Staniszkis.
Postulaty studentów miały związek z nakazem zawieszenia przez Teatr Narodowy wystawiania „Dziadów” w reżyserii Kazimierza Dejmka. Po ostatnim przedstawieniu, które odbyło się 30 stycznia 1968 r., studenci, skandując hasła „Niepodległość bez cenzury” i „Chcemy kultury bez cenzury”, przeszli pod pomnik Mickiewicza.
W rezolucjach studenci sprzeciwiali się naruszaniu konstytucji PRL i zawieszeniu „Dziadów”. Domagano się również unieważnienia decyzji o relegowaniu z UW Adama Michnika i Henryka Szlajfera oraz umorzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko innym studentom, którzy uczestniczyli w manifestacji przeciwko zdjęciu z afisza „Dziadów”. Drugą rezolucję odczytali Wiktor Górecki i Mirosław Sawicki. Popierano w niej postulaty Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Oddziału Warszawskiego Związku Literatów Polskich.
O 14.45 przez główną bramę UW wmaszerowały umundurowane oddziały milicyjne, a od ulicy Oboźnej cywile z pałkami. Manifestacja na Uniwersytecie Warszawskich została brutalnie rozpędzona, ale w ciągu kolejnych dni, mimo represji władz, organizowano kolejne wystąpienia w innych ośrodkach akademickich. Władze PRL wystąpienia studenckie uznały oficjalnie za skutek syjonistycznej działalności agenturalnej, a wydarzenia marcowe stały się pretekstem do podjęcia działań antyinteligenckich i antysemickich.
Ilustracja: Wiec studencki na dziedzińcu UW, Instytut Pamięci Narodowej, CC-BY-NC
W rezolucjach studenci sprzeciwiali się naruszaniu konstytucji PRL i zawieszeniu „Dziadów”. Domagano się również unieważnienia decyzji o relegowaniu z UW Adama Michnika i Henryka Szlajfera oraz umorzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko innym studentom, którzy uczestniczyli w manifestacji przeciwko zdjęciu z afisza „Dziadów”. Drugą rezolucję odczytali Wiktor Górecki i Mirosław Sawicki. Popierano w niej postulaty Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Oddziału Warszawskiego Związku Literatów Polskich.
O 14.45 przez główną bramę UW wmaszerowały umundurowane oddziały milicyjne, a od ulicy Oboźnej cywile z pałkami. Manifestacja na Uniwersytecie Warszawskich została brutalnie rozpędzona, ale w ciągu kolejnych dni, mimo represji władz, organizowano kolejne wystąpienia w innych ośrodkach akademickich. Władze PRL wystąpienia studenckie uznały oficjalnie za skutek syjonistycznej działalności agenturalnej, a wydarzenia marcowe stały się pretekstem do podjęcia działań antyinteligenckich i antysemickich.
WL
Ilustracja: Wiec studencki na dziedzińcu UW, Instytut Pamięci Narodowej, CC-BY-NC