czas czytania:
W Karlhorst powtórzono kapitulację Niemiec przed Żukowem
Kilka godzin po północy 7 maja 1945 r. w kwaterze głównej Alianckich Sił Ekspedycyjnych we francuskim Reims Niemcy podpisały akt kapitulacji w II wojnie światowej. Ze strony III Rzeszy dokument był sygnowany przez gen. Alfreda Jodla, gen. Wilhelma Oxeniusa oraz adm. Hansa-Georga von Friedeburga, którzy stanowili skład oficjalnej delegacji Naczelnego Dowódcy Wehrmachtu, wlk. adm. Karla Dönitza. Aliantów podczas spotkania reprezentowali z kolei gen. Walter Bedell Smith (USA) oraz gen. Iwan Susłoparow (ZSRR).
Akt dotyczył zaprzestania działań militarnych przez wszystkie siły lądowe, morskie i powietrzne, podlegające niemieckiemu dowództwu. Układ obowiązywał od godziny 23:01 czasu środkowoeuropejskiego dnia 8 maja 1945 r. Naciski rządzącego ZSRR Józefa Stalina doprowadziły jednak do tego, że jeszcze tej samej doby powtórzono ceremonię bezwarunkowej kapitulacji Wehrmachtu. Odbyła się ona późnym wieczorem w kwaterze marszałka Gieorgija Żukowa, mieszczącej się na terenie berlińskiej dzielnicy Karlhorst, w obecności przedstawicieli trzech mocarstw sojuszniczych: ZSRR, USA i Wielkiej Brytanii.
Do sygnowania aktu kapitulacji do Berlina został oddelegowany przez gen. Charlesa de Gaulle’a gen. Jean de Lattre de Tassigny, który miał zagrozić samobójstwem w razie, gdyby odmówiono mu podpisania dokumentu w imieniu swego kraju. Zaprezentowane przez francuskiego generała stanowisko, po dyplomatycznej próbie sił, przyczyniło się do oficjalnego uznania Francji za czwartą siłę zbrojną walczącą po stronie aliantów w kończącym się konflikcie.
Przebieg procesu kapitulacji Wehrmachtu był niezwykle istotny dla ustalenia przyszłego porządku w Europie i na świecie. Francuzi bowiem, korzystając ze statusu zwycięzców, otrzymali swoją strefę okupacyjną na terenie Niemiec oraz stałe miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. W sferze symbolicznej ważny był natomiast podział związany z obchodami rocznicy zwycięstwa nad III Rzeszą. Przez kolejnych czterdzieści lat świat zachodni świętował ją 8 maja, a ZSRR i pozostałe państwa bloku wschodniego dzień później (9 maja), ponieważ według czasu moskiewskiego powtórna kapitulacja została złożona przez przedstawicieli III Rzeszy już po północy.
Ilustracja: Keitel podpisujący kapitulację Wehrmachtu, Wikipedia, domena publiczna
Do sygnowania aktu kapitulacji do Berlina został oddelegowany przez gen. Charlesa de Gaulle’a gen. Jean de Lattre de Tassigny, który miał zagrozić samobójstwem w razie, gdyby odmówiono mu podpisania dokumentu w imieniu swego kraju. Zaprezentowane przez francuskiego generała stanowisko, po dyplomatycznej próbie sił, przyczyniło się do oficjalnego uznania Francji za czwartą siłę zbrojną walczącą po stronie aliantów w kończącym się konflikcie.
Przebieg procesu kapitulacji Wehrmachtu był niezwykle istotny dla ustalenia przyszłego porządku w Europie i na świecie. Francuzi bowiem, korzystając ze statusu zwycięzców, otrzymali swoją strefę okupacyjną na terenie Niemiec oraz stałe miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. W sferze symbolicznej ważny był natomiast podział związany z obchodami rocznicy zwycięstwa nad III Rzeszą. Przez kolejnych czterdzieści lat świat zachodni świętował ją 8 maja, a ZSRR i pozostałe państwa bloku wschodniego dzień później (9 maja), ponieważ według czasu moskiewskiego powtórna kapitulacja została złożona przez przedstawicieli III Rzeszy już po północy.
Paweł Cichocki
Ilustracja: Keitel podpisujący kapitulację Wehrmachtu, Wikipedia, domena publiczna