czas czytania:
Urodził się Stanisław Vincenz
Stanisław Vincenz (właściwie de Vincenz) urodził się 30 listopada 1888 r. w Słobodzie Rungurskiej koło Kołomyi, w rodzinie ziemiańskiej. Jego ojciec pochodził z rodziny francuskich emigrantów z okresu rewolucji francuskiej, matka (z domu Przybyłowska) należała do starego, kresowego rodu szlacheckiego.
Stanisław Vincenz był znawcą kultury Huculszczyzny i Pokucia, a także myśli i sztuki starożytnej Grecji.
Uczęszczał do gimnazjum w Stryju, a następnie studiował we Lwowie i w Wiedniu. Uzyskał tytuł doktora za rozprawę o Heglu.
Walczył w I wojnie światowej. Po jej zakończeniu wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie działał w PSL „Wyzwolenie”. W tym czasie publikował w czasopiśmie „Droga” (związanym z piłsudczykami) –głównie teksty na temat filozofii religii. W 1930 r. przeniósł się w góry. Tam przez pięć lat pisał „Na wysokiej połoninie”.
We wrześniu 1939 r. – razem synem i Jerzym Stempowskim – przedostał się na Węgry, ale powrócił, by przeprowadzić resztę rodziny. Został wówczas aresztowany przez NKWD. Po zwolnieniu zdołał uciec na Węgry, skąd przeniósł się do Niemiec. Następnie przeprowadził się do Francji. Nawiązał współpracę z „Kulturą” i poznał Jerzego Giedroycia.
Po wojnie dużo przebywał w letnim domu w La Combe. W 1965 r. w Bibliotece „Kultury” wydano jego zbiór „Po stronie pamięci”. Po wielu latach spędzonych w Grenoble pod koniec lat sześćdziesiątych XX w. pisarz przeniósł się do Lozanny. Tam zmarł.
Ilustracja: Tablica upamiętniająca Stanisława Vincenza na budynku gimnazjum w Kołomyi, Wikipedia, domena publiczna
Uczęszczał do gimnazjum w Stryju, a następnie studiował we Lwowie i w Wiedniu. Uzyskał tytuł doktora za rozprawę o Heglu.
Walczył w I wojnie światowej. Po jej zakończeniu wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie działał w PSL „Wyzwolenie”. W tym czasie publikował w czasopiśmie „Droga” (związanym z piłsudczykami) –głównie teksty na temat filozofii religii. W 1930 r. przeniósł się w góry. Tam przez pięć lat pisał „Na wysokiej połoninie”.
We wrześniu 1939 r. – razem synem i Jerzym Stempowskim – przedostał się na Węgry, ale powrócił, by przeprowadzić resztę rodziny. Został wówczas aresztowany przez NKWD. Po zwolnieniu zdołał uciec na Węgry, skąd przeniósł się do Niemiec. Następnie przeprowadził się do Francji. Nawiązał współpracę z „Kulturą” i poznał Jerzego Giedroycia.
Po wojnie dużo przebywał w letnim domu w La Combe. W 1965 r. w Bibliotece „Kultury” wydano jego zbiór „Po stronie pamięci”. Po wielu latach spędzonych w Grenoble pod koniec lat sześćdziesiątych XX w. pisarz przeniósł się do Lozanny. Tam zmarł.
Ilustracja: Tablica upamiętniająca Stanisława Vincenza na budynku gimnazjum w Kołomyi, Wikipedia, domena publiczna