Urodził się Stanisław Ignacy Witkiewicz

Urodzony w 1885 r. w Warszawie Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) był malarzem, dramaturgiem, pisarzem, teoretykiem i fotografem. Jego edukacją zajmował się ojciec, Stanisław Witkiewicz, który wpoił mu zainteresowanie sztuką i literaturą. W latach 1905–1910 Witkacy studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Mehoffera. W 1914 r. towarzyszył w roli fotografa swojemu przyjacielowi Bronisławowi Malinowskiemu w wyprawie antropologicznej na Wyspy Triobrandzkie. W 1918 r. osiadł na stałe w Zakopanem. Był związany z Formistami i twórcą teorii Czystej Formy, wedle której struktura dzieła ma wyrażać tajemnicę istnienia.

Na stylistykę jego prac malarskich wpłynęła twórczość ekspresjonistów Edvarda Muncha i Witolda Wojtkiewicza, przeniknięte fantastyką prace Goi, sztuka Gauguina i naśladującego go Władysława Ślewińskiego oraz doświadczenia wczesnych kubistów, z którymi zetknął się w Paryżu w 1911 r. Często tworzył sceny fantasmagoryczne, w których kłębią się demoniczne stwory i zniekształcone sylwetki ludzkie. W 1926 r. Witkacy założył Firmę Portretową. W jej ramach wykonywał portrety oznaczone pięcioma kategoriami, począwszy od kategorii A - wizerunku realistycznego, a skończywszy na zupełnie dowolnej interpretacji postaci modela, powstającej często pod wpływem środków odurzających. Firma cieszyła się dużą popularnością, zamówienie na portrety złożyli w niej m.in. Marceli Staroniewicz, Nena Stachurska, Maria Nawrocka, Zofia Krzeptowska, Tadeusz Kudliński, Julian Tuwim, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska. Twórczość literacka Witkacego obejmuje powieści „622 upadki Bunga, czyli kobieta demoniczna”, „Pożegnanie jesieni” i „Nienasycenie” oraz sztuki teatralne, m.in. „Szewcy”, „W małym dworku”, „Wariat i zakonnica”, „Oni”.

Artysta popełnił samobójstwo 18 września 1939 r., na wieść o wkroczeniu Sowietów do Polski. Został pochowany we wsi Jeziory na Polesiu.

Ilustracja: Portret wielokrotny Witkacego z 1917 r., Google Cultural Institute, CC-BY-NC

Newsletter