czas czytania:
Urodził sie książę Bolesław Wstydliwy
Bolesław Wstydliwy był synem Leszka Białego (zm. 1227) i ruskiej księżniczki Grzymisławy (zm. 1258). Osierocony przez ojca, wczesne dzieciństwo spędził wraz z matką, uwięziony przez stryja Konrada Mazowieckiego na zamku w Czersku i Sieciechowie.
Bolesław znany jest powszechnie jako mąż swojej świętej żony Kingi (Kunegundy), którą poślubił jako trzynastolatek w 1239 r. Królewna Kinga, córka Beli IV, króla Węgier, miała w momencie zamążpójścia 5 lat. Przydomek Wstydliwy (łac. Pudicus), wedle kronikarzy, zawdzięczał Bolesław skromności obyczajów i ślubom czystości, które złożył wraz z żoną.
Czas najazdu Mongołów (1241) Bolesław spędził na Węgrzech, skąd wrócił do Polski, wezwany przez możnych krakowskich. Pokonawszy stryja Konrada w bitwie pod Suchodołami w 1243 r., objął we władanie ziemię krakowską i sandomierską.
Czasy panowania Bolesława to apogeum rozdrobnienia dzielnicowego ziem polskich. Bolesław był najspokojniejszym spośród piastowskich książąt, drugi najazd Mongołów (1259–1260) przeczekał na Węgrzech lub w Sieradzu, powierzywszy uprzednio obronę dzielnicy wojewodzie krakowskiemu.
Książę wielce zasłużył się polskiemu Kościołowi, spośród 143 dokumentów 85% stanowią nadania kościelne. Bolesław był między innymi fundatorem kościoła św. Franciszka z Asyżu w Krakowie (1249), starał się też – bez powodzenia – o stworzenie misyjnego biskupstwa dla ziem jaćwieskich w Łukowie. Za panowania księcia 8 maja 1254 r. kanonizowano w Krakowie biskupa i męczennika św. Stanisława. Bolesław zasłynął wydaniem licznych przywilejów lokacyjnych: dla Bochni (1253), Krakowa (1257), Jędrzejowa (1271).
Książę Bolesław zmarł 7 grudnia 1279 r., pochowany został w krakowskim kościele Franciszkanów.
Ilustracja: Grzymisława z synem Bolesławem Wstydliwym w więzieniu u Konrada Mazowieckiego na drzeworycie według obrazu Jana Matejki z 1880 r., Wikimedia commons, domena publiczna
Czas najazdu Mongołów (1241) Bolesław spędził na Węgrzech, skąd wrócił do Polski, wezwany przez możnych krakowskich. Pokonawszy stryja Konrada w bitwie pod Suchodołami w 1243 r., objął we władanie ziemię krakowską i sandomierską.
Czasy panowania Bolesława to apogeum rozdrobnienia dzielnicowego ziem polskich. Bolesław był najspokojniejszym spośród piastowskich książąt, drugi najazd Mongołów (1259–1260) przeczekał na Węgrzech lub w Sieradzu, powierzywszy uprzednio obronę dzielnicy wojewodzie krakowskiemu.
Książę wielce zasłużył się polskiemu Kościołowi, spośród 143 dokumentów 85% stanowią nadania kościelne. Bolesław był między innymi fundatorem kościoła św. Franciszka z Asyżu w Krakowie (1249), starał się też – bez powodzenia – o stworzenie misyjnego biskupstwa dla ziem jaćwieskich w Łukowie. Za panowania księcia 8 maja 1254 r. kanonizowano w Krakowie biskupa i męczennika św. Stanisława. Bolesław zasłynął wydaniem licznych przywilejów lokacyjnych: dla Bochni (1253), Krakowa (1257), Jędrzejowa (1271).
Książę Bolesław zmarł 7 grudnia 1279 r., pochowany został w krakowskim kościele Franciszkanów.
Ilustracja: Grzymisława z synem Bolesławem Wstydliwym w więzieniu u Konrada Mazowieckiego na drzeworycie według obrazu Jana Matejki z 1880 r., Wikimedia commons, domena publiczna