Urodził się Jan Parandowski

Był pisarzem, eseistą i tłumaczem. Jako kierownik literacki w wydawnictwie Alfreda Altenberga zorganizował publikację serii przekładów z literatury klasycznej. W okresie międzywojennym współpracował z wieloma polskimi periodykami, takimi jak „Wiadomości Literackie” i „Tęcza”. Redagował „Miesięcznik Warszawski” u początku jego istnienia. Nieocenione zasługi położył w dziedzinie popularyzacji podstaw kultury antycznej, pisząc „Mitologię Greków i Rzymian”. Jej pierwsze wydanie ukazało się w 1924 r. i od tamtej pory książka była wznawiana ponad dwadzieścia razy. Przetłumaczył również „Iliadę” i „Odyseję” Homera. W 1937 r. otrzymał od Polskiej Akademii Literatury Złoty Wawrzyn za wybitną twórczość literacką.

Po wybuchu wojny uczestniczył w podziemnym życiu kulturalnym. W płomieniach powstania warszawskiego stracił całą swoją bibliotekę wraz z niewydanymi dziełami.

Po 1945 r. obejmował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim kolejno katedry: kultury antycznej i literatury porównawczej. W 1948 r. był inicjatorem Światowego Zjazdu Intelektualistów w Polsce. Współorganizował Międzynarodowe Zjazdy Tłumaczy i został wiceprezesem międzynarodowego PEN Clubu. Wielokrotnie nagradzany przez różne instytucje za całokształt twórczości literackiej, otrzymał tytuł doktora honoris causa Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej KUL.

Zmarł 26 IX 1978 r. w Warszawie.

Do jego najważniejszych książek należą: „Dysk olimpijski” (1933), „Niebo w płomieniach” (1936), „Alchemia słowa” (1951), „Zegar słoneczny” (1953) – zbiór opowieści o Lwowie, „Petrarka” (1956) – biografia poety.



Ilustracja: Jan Parandowski, Narodowe Archiwum Cyfrowe, CC-BY-NC