czas czytania:
Urodził się
gen. Tadeusz
Bór-Komorowski
Tadeusz Komorowski herbu Korczak, pseudonim „Bór”, „Znicz”, „Lawina”, urodził się w Chorobrowie. Był zawodowym kawalerzystą. Karierę wojskową rozpoczął w armii austriackiej, walcząc w I wojnie światowej najpierw na froncie rosyjskim, a potem włoskim. W wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. dowodził 12. Pułkiem Ułanów i brał udział w bitwie pod Komarowem. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Był znakomitym jeźdźcem. W 1924 r. wystartował na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu. Był instruktorem jazdy konnej w Oficerskiej Szkole Artylerii w Warszawie i komendantem szkół kawalerii w Jaworowie i Grudziądzu. W 1936 r. prowadzona przez niego drużyna jeździecka otrzymała srebrny medal na olimpiadzie w Berlinie.
Brał udział w kampanii wrześniowej. Po aresztowaniu gen. Stefana Grota-Roweckiego objął dowodzenie Armią Krajową. Wraz z delegatem rządu na kraj i sztabem AK podjął kontrowersyjną decyzję o wybuchu powstania warszawskiego. Od 30 września 1944 r. był Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku powstania dostał się do niewoli. 5 maja 1945 r. przybył do Londynu, gdzie przejął z powrotem z rąk gen. Władysława Andersa funkcję Naczelnego Wodza. W latach 1947–1949 był premierem rządu RP na uchodźstwie. Od 1956 r. wchodził w skład emigracyjnej Rady Trzech. Był inicjatorem ustanowienia Krzyża Armii Krajowej.
Zmarł 24 sierpnia 1966 r. Dwadzieścia osiem lat później jego prochy sprowadzono do kraju i złożono na cmentarzu Powązkowskim.
Ilustracja: Generał Tadeusz Bór-Komorowski, Naczelny Wódz, 1945 r., Ministerstwo Informacji i Dokumentacji rządu RP na emigracji, Wikimedia commons, domena publiczna
Brał udział w kampanii wrześniowej. Po aresztowaniu gen. Stefana Grota-Roweckiego objął dowodzenie Armią Krajową. Wraz z delegatem rządu na kraj i sztabem AK podjął kontrowersyjną decyzję o wybuchu powstania warszawskiego. Od 30 września 1944 r. był Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku powstania dostał się do niewoli. 5 maja 1945 r. przybył do Londynu, gdzie przejął z powrotem z rąk gen. Władysława Andersa funkcję Naczelnego Wodza. W latach 1947–1949 był premierem rządu RP na uchodźstwie. Od 1956 r. wchodził w skład emigracyjnej Rady Trzech. Był inicjatorem ustanowienia Krzyża Armii Krajowej.
Zmarł 24 sierpnia 1966 r. Dwadzieścia osiem lat później jego prochy sprowadzono do kraju i złożono na cmentarzu Powązkowskim.
KG
Ilustracja: Generał Tadeusz Bór-Komorowski, Naczelny Wódz, 1945 r., Ministerstwo Informacji i Dokumentacji rządu RP na emigracji, Wikimedia commons, domena publiczna