czas czytania:
Urodził się Franciszek Zabłocki
Franciszek Mikołaj Zabłocki herbu Łada rozpoczął edukację u pijarów w Międzyrzeczu Koreckim, a potem wstąpił na trzy lata do nowicjatu i jezuitów. W wieku 22 lat zaangażował się w działalność Komisji Edukacji Narodowej. Wkrótce też zadebiutował jako poeta, umieszczając na łamach czasopisma „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne” zbiór „Wiersze”, zawierający ody, sielanki i bajki, oraz włączając swoje ody do zbiorowego tomu przekładów Horacjusza. Już w swojej wczesnej poezji ujawnił talent satyryka.
Zabłocki został dostrzeżony przez króla Stanisława Augusta, który z jego pomocą próbował wcielić w życie pomysł kształtowania nowoczesnych obywateli poprzez teatr. W latach 1780–1788 Zabłocki zdominował repertuar Teatru Narodowego, dostarczając rocznie pięć komedii. W swoim utworach krytykował prowincjonalne, parweniuszowskie obyczaje, a także zachwyt nad wzorcami życia zapożyczonymi z zagranicy. Często adaptował utwory obcojęzyczne, inspirując się głównie dramatem francuskim. Jego komedia „Zabobonnik” została nagrodzona przez Stanisława Augusta medalem Merentibus. Poeta zajmował się również tłumaczeniem literatury, głównie z angielskiego i francuskiego. Dla potrzeb szkolnictwa przetłumaczył „Dzieła historyczne” Césara de Saint-Réala, a także podręcznik fizyki Jana Michała Hubego.
W okresie Sejmu Czteroletniego zaangażował się politycznie, opowiadając się w swoich tekstach publicystycznych za Stronnictwem Patriotycznym. Przypisuje mu się autorstwo wielu paszkwili, atakujących głównie Franciszka Ksawerego Branickiego. Po upadku powstania kościuszkowskiego, w którym wziął udział, udał się do Rzymu, porzuciwszy działalność literacką, aby zostać księdzem. Po trzech latach wrócił do kraju. Przyjął probostwo w Górze Puławskiej, a następnie w Końskowoli. Tam też zmarł w 1821 r.
Ilustracja: Strona tytułowa wydania z 1780 r. komedii Zabłockiego „Ociec dobry. Komedia w 5 aktach p. Diderot”, będącej interpretacją dzieła Denisa Diderota, Polona, CC-BY-NC
W okresie Sejmu Czteroletniego zaangażował się politycznie, opowiadając się w swoich tekstach publicystycznych za Stronnictwem Patriotycznym. Przypisuje mu się autorstwo wielu paszkwili, atakujących głównie Franciszka Ksawerego Branickiego. Po upadku powstania kościuszkowskiego, w którym wziął udział, udał się do Rzymu, porzuciwszy działalność literacką, aby zostać księdzem. Po trzech latach wrócił do kraju. Przyjął probostwo w Górze Puławskiej, a następnie w Końskowoli. Tam też zmarł w 1821 r.
KG
Ilustracja: Strona tytułowa wydania z 1780 r. komedii Zabłockiego „Ociec dobry. Komedia w 5 aktach p. Diderot”, będącej interpretacją dzieła Denisa Diderota, Polona, CC-BY-NC