czas czytania:
Urodził się Franciszek Starowieyski
Franciszek Starowieyski był artystą zajmującym się rysunkiem, grafiką, malarstwem i scenografią. W latach 1949–1952 studiował malarstwo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, potem przeniósł się na ASP w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom w 1955 r. Ogromny wpływ na jego prace miała sztuka baroku, którą zajmował się również jako kolekcjoner.
W twórczości Starowieyskiego widoczne są inspiracje sztuką XVII w. – zarówno tematyczne (fascynacja kobiecym ciałem, tematyką śmierci i przemijania), jak i formalne (upodobanie do kaligrafii, charakterystyczny światłocień i modelunek). Jednocześnie artysta sięgał do stylistyki surrealizmu, wtłaczając w swoje płótna fantastyczne i groteskowe postaci. Dzięki temu jego obrazy zyskują charakterystyczną metaforykę. Efekt jest pogłębiony przez wykorzystanie olbrzymich rozmiarów płócien – największa narysowana przez niego kompozycja to „Pielgrzymka do świętego półkonia” z 1986 r. o rozmiarach 24 x 4 m.
Olbrzymią popularnością cieszyły się plakaty teatralne i filmowe Starowieyskiego, powstające od połowy lat pięćdziesiątych XX w. Stworzył on plakaty m.in. do: „Końca Europy” Wiśniewskiego, „Tańca śmierci” Strindberga, „Ślubu” Gombrowicza i „Zdziczenia obyczajów pośmiertnych” Leśmiana. Starowieyski był też autorem koncepcji Teatru Rysowania – spektaklu, podczas którego publiczność ma możliwość oglądać artystę w trakcie tworzenia. Pierwsze takie wystąpienie odbyło się w 1980 r.
Starowieyski był honorowany licznymi nagrodami, m.in. nagrodą ministra kultury w 2004 r. Swoje prace wystawiał w galeriach i muzeach na całym świecie. Był pierwszym artystą polskim, który miał indywidualną wystawę w nowojorskim Muzeum Sztuki Współczesnej – odbyła się ona w 1985 r.
Artysta zmarł 23 lutego 2009 r. w Warszawie.
Ilustracja: Artysta plastyk Franciszek Starowieyski w ręczniku na głowie podczas gry w karty na terenie basenów Legii, lata pięćdziesiąte lub sześćdziesiąte XX w., Narodowe Archiwum Cyfrowe
Olbrzymią popularnością cieszyły się plakaty teatralne i filmowe Starowieyskiego, powstające od połowy lat pięćdziesiątych XX w. Stworzył on plakaty m.in. do: „Końca Europy” Wiśniewskiego, „Tańca śmierci” Strindberga, „Ślubu” Gombrowicza i „Zdziczenia obyczajów pośmiertnych” Leśmiana. Starowieyski był też autorem koncepcji Teatru Rysowania – spektaklu, podczas którego publiczność ma możliwość oglądać artystę w trakcie tworzenia. Pierwsze takie wystąpienie odbyło się w 1980 r.
Starowieyski był honorowany licznymi nagrodami, m.in. nagrodą ministra kultury w 2004 r. Swoje prace wystawiał w galeriach i muzeach na całym świecie. Był pierwszym artystą polskim, który miał indywidualną wystawę w nowojorskim Muzeum Sztuki Współczesnej – odbyła się ona w 1985 r.
Artysta zmarł 23 lutego 2009 r. w Warszawie.
ML
Ilustracja: Artysta plastyk Franciszek Starowieyski w ręczniku na głowie podczas gry w karty na terenie basenów Legii, lata pięćdziesiąte lub sześćdziesiąte XX w., Narodowe Archiwum Cyfrowe