czas czytania:
Sojusz w Ołomuńcu Mieszka II Cieszyńskiego
i Bolesława Opolskiego
z Wacławem II Czeskim
We wrześniu 1288 r. umarł Leszek Czarny. Ten książę sieradzko-łęczycki zasiadał także na tronie krakowskim. Aktualna stała się więc sprawa sukcesji stolicy rozdrobnionego państwa Piastów. Pretensje do tronu zgłosili Bolesław II Płocki oraz Henryk IV Prawy. Zwolennicy obydwu kandydatów przeprowadzili niemal równoczesną elekcję, ale to książę wrocławski szybciej przybył do Krakowa i opanował miasto.
Henryk nie cieszył się długo stolcem senioralnym. Został otruty już w 1290 r. Po nim tron krakowski objął Przemysł II Wielkopolski. W tym samym czasie z roszczeniami w stosunku do Małopolski wystąpił król Czech Wacław II. Czeski władca usprawiedliwiał swe zakusy rzekomym zapisem testamentalnym uczynionym przez Gryfinę, wdowę po Leszku i ciotkę króla. Wiedział on jednak, że jego roszczenia mają słabe podstawy, postanowił więc je wzmocnić poprzez hołd książąt raciborsko-opolskich, synów Władysława I. Już w 1289 r. Kazimierz Kozielsko-Bytomski uznał się za wasala króla czeskiego. 17 stycznia 1291 r. w jego ślady poszli jego bracia Mieszko II Cieszyński oraz Bolesław Opolski. Książęta zobowiązali się do pomocy zbrojnej oraz udostępnienia Wacławowi swych zamków. Król Czech skorzystał z usług nowych sojuszników już wiosną 1291 r., gdy jego wojska zajęły Kraków.
Ilustracja: Tumba Bolka I i jego syna Bolka II, znajdująca się w kaplicy św. Anny w Kościele Świętej Trójcy w Opolu, Biblioteka Uniwersytetu Śląskiego, CC-BY-NC
AU
Ilustracja: Tumba Bolka I i jego syna Bolka II, znajdująca się w kaplicy św. Anny w Kościele Świętej Trójcy w Opolu, Biblioteka Uniwersytetu Śląskiego, CC-BY-NC