czas czytania:
Śmierć Mikołaja Radziwiłła Czarnego
Mikołaj Radziwiłł herbu Trąby zwany Czarnym (rzekomo od koloru włosów), twórca potęgi litewskiego rodu Radziwiłłów, był jedną z najważniejszych osób w Rzeczypospolitej. Był wojewodą wileńskim, marszałkiem wielkim litewskim i kanclerzem wielkim litewskim.
Jego pozycję umacniało powszechnie potępiane małżeństwo Barbary Radziwiłłówny, której był bratem stryjecznym, z królem Zygmuntem Augustem. Kumulacja urzędów czyniła z niego i jego stryjecznego brata Mikołaja Radziwiłła Rudego jednych z najbardziej znaczących dygnitarzy.
Przez całe życie Mikołaj Radziwiłł Czarny dążył do wzmacniania pozycji Litwy w stosunku do Korony i do wywyższenia swojego rodu. Dzięki żonie Elżbiecie Szydłowieckiej stał się posiadaczem wielkiego majątku w Koronie. Sprzeciwiał się postanowieniom unii lubelskiej.
Został odsunięty od polityki przez Zygmunta Augusta za działalność opozycyjną w stosunku do obozu reform. Od tego momentu zajął się działalnością religijną. Jako młodzieniec otrzymał staranne wykształcenie w Wittenberdze. Przeszedł na luteranizm, a potem zainteresował się nauką Jana Kalwina, z którym prowadził korespondencję. Był propagatorem reformacji. Fundował zbory i szkoły, odbierając dobra Kościołowi katolickiemu. Otwierał drukarnie, wspierał innych działaczy reformacyjnych. Jego stanowcze działania do dziś wywołują sprzeczne oceny. Zmarł w Łukiszkach koło Wilna.
W 2004 r. w pozostałościach kościoła kalwińskiego w Dubinkach znaleziono szczątki, które zidentyfikowano jako należące do Mikołaja Radziwiłła Czarnego i jego krewnych (w tym Mikołaja Rudego). 5 września 2009 odbył się ich powtórny uroczysty pogrzeb.
Ilustracja: Portret Mikołaja Radziwiłła z XVIII wieku (autor nieznany), Wikimedia commons, domena publiczna.
Przez całe życie Mikołaj Radziwiłł Czarny dążył do wzmacniania pozycji Litwy w stosunku do Korony i do wywyższenia swojego rodu. Dzięki żonie Elżbiecie Szydłowieckiej stał się posiadaczem wielkiego majątku w Koronie. Sprzeciwiał się postanowieniom unii lubelskiej.
Został odsunięty od polityki przez Zygmunta Augusta za działalność opozycyjną w stosunku do obozu reform. Od tego momentu zajął się działalnością religijną. Jako młodzieniec otrzymał staranne wykształcenie w Wittenberdze. Przeszedł na luteranizm, a potem zainteresował się nauką Jana Kalwina, z którym prowadził korespondencję. Był propagatorem reformacji. Fundował zbory i szkoły, odbierając dobra Kościołowi katolickiemu. Otwierał drukarnie, wspierał innych działaczy reformacyjnych. Jego stanowcze działania do dziś wywołują sprzeczne oceny. Zmarł w Łukiszkach koło Wilna.
W 2004 r. w pozostałościach kościoła kalwińskiego w Dubinkach znaleziono szczątki, które zidentyfikowano jako należące do Mikołaja Radziwiłła Czarnego i jego krewnych (w tym Mikołaja Rudego). 5 września 2009 odbył się ich powtórny uroczysty pogrzeb.
KG
Ilustracja: Portret Mikołaja Radziwiłła z XVIII wieku (autor nieznany), Wikimedia commons, domena publiczna.