czas czytania:
Rozwiązanie Komunistycznej Partii Polski (KPP)
16 XII 1918 r. Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL) oraz PPS-Lewica połączyły się i przyjęły nazwę Komunistyczna Partia Robotnicza Polski (KPRP.) Jako organizacja z założenia antypaństwowa, została ona zdelegalizowana w marcu 1919 r. W praktyce była tolerowana do 1920 r., kiedy to członkowie partii w ramach poparcia dla atakującej powstające właśnie państwo polskie Armii Czerwonej utworzyli Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski (tzw. Polrewkom) oraz współdziałali w celu utworzenia Polskiej Armii Czerwonej. Do tej ostatniej zgłosiło się mniej niż 200 osób, a Polrewkom działał tylko do czasu, gdy Armia Czerwona została pobita w bitwie warszawskiej i bitwie niemeńskiej.
Po wojnie polsko-sowieckiej Komunistyczna Partia Robotnicza Polski, podzielona między dążące do porozumienia z socjaldemokratami skrzydło większościowe oraz radykalne, promoskiewskie mniejszościowe, zeszło do podziemia. W lutym 1921 r. wstąpiła do Międzynarodówki Komunistycznej (znanej także jako III Międzynarodówka), stanowiącej odtąd jedyne źródło finansowania partii, a w 1925 r. zmieniła nazwę na Komunistyczna Partia Polski (KPP). Miało to symbolizować otwarcie partii na środowiska inne niż robotnicze.
W 1928 r., w wyniku czystek partyjnych idących w ślad za programem uchwalonym i narzuconym przez III Międzynarodówkę, ster w partii przejęła frakcja mniejszościowa. Odtąd KPP stała się de facto agenturą sowiecką, a swą antypaństwową działalność propagandową, dywersyjną i szpiegowską prowadziła pod dyktando Międzynarodówki. Przez nią też została na rozkaz Stalina rozwiązana 16 sierpnia 1938 r. Posunięcie to stanowiło część rozgrywki między dążącym do nieskrępowanej władzy sowieckim dyktatorem a „starymi bolszewikami”, eliminowanymi sukcesywnie po XVII Zjeździe WKP(b).
Wszyscy działacze KPP, z wyjątkiem tych, którzy bezpośrednio należeli do sowieckiej siatki szpiegowskiej, oraz tych, którzy odsiadywali wyroki w polskich więzieniach, zostali rozstrzelani lub zesłani do łagrów przez rosyjskich komunistów.
Ilustracja: Jedna z uchwał zjazdu KPP z 1923 r., Wikimedia commons, CC BY-SA
W 1928 r., w wyniku czystek partyjnych idących w ślad za programem uchwalonym i narzuconym przez III Międzynarodówkę, ster w partii przejęła frakcja mniejszościowa. Odtąd KPP stała się de facto agenturą sowiecką, a swą antypaństwową działalność propagandową, dywersyjną i szpiegowską prowadziła pod dyktando Międzynarodówki. Przez nią też została na rozkaz Stalina rozwiązana 16 sierpnia 1938 r. Posunięcie to stanowiło część rozgrywki między dążącym do nieskrępowanej władzy sowieckim dyktatorem a „starymi bolszewikami”, eliminowanymi sukcesywnie po XVII Zjeździe WKP(b).
Wszyscy działacze KPP, z wyjątkiem tych, którzy bezpośrednio należeli do sowieckiej siatki szpiegowskiej, oraz tych, którzy odsiadywali wyroki w polskich więzieniach, zostali rozstrzelani lub zesłani do łagrów przez rosyjskich komunistów.
TPPL
Ilustracja: Jedna z uchwał zjazdu KPP z 1923 r., Wikimedia commons, CC BY-SA