czas czytania:
Rozejm w Dywilinie
W 1598 r. zmarł ostatni car Rosji z dynastii Rurykowiczów, syn Iwana IV Groźnego, Fiodor. Po jego śmierci wybuchły walki o tron, co zachęciło Rzeczpospolitą do interwencji. Pretekstu do długoletniego wplątania się w wojnę o rosyjską koronę dostarczył rzekomy syn Iwana, Dymitr zwany Samozwańcem.
Podając się za zmarłego w 1591 r. carewicza, przybył w 1602 r. do Polski, gdzie zyskał poparcie niektórych możnych. Dzięki ich pomocy w 1605 r. wkroczył do Moskwy i się koronował. Wkrótce jednak został obalony, a Rosja pogrążyła się w chaosie. Sytuację postanowił wykorzystać król Zygmunt III. W 1609 r. rozpoczęła się wojna polsko-moskiewska. Zygmunt III obległ Smoleńsk. Na odsiecz obrońcom ruszyły wojska cara Wasyla Szujskiego. Hetman Żółkiewski rozbił je pod Kłuszynem. W rezultacie zawarto rozejm z bojarami, zgodnie z którym carem miał zostać królewicz Władysław. Porozumienia nie zaakceptował jednak król. W 1611 r. padł Smoleńsk. Jednak niedługo potem skapitulował polski garnizon w Moskwie, a na cara wybrano Michała Romanowa. W 1617 r. królewicz Władysław próbował po raz ostatni, bezskutecznie, odzyskać tron moskiewski. Jego doradcy rozpoczęli negocjacje pokojowe zakończone podpisaniem w Dywilinie rozejmu na czternaście i pół roku. Na jego mocy Polacy zatrzymali ziemie zdobyte przez Zygmunta III: Siewierszczyznę, Czernihowszczyznę oraz Smoleńszczyznę.
Ilustracja: XVII-wieczny portret sygnatariusza traktatu cara Michała I Romanowa, Wikimedia commons, domena publiczna
AU
Ilustracja: XVII-wieczny portret sygnatariusza traktatu cara Michała I Romanowa, Wikimedia commons, domena publiczna