Rozejm w Altmarku

Konflikt polsko-szwedzki z lat 1626–1629 zakończył się rozejmem, będącym w dużym stopniu dziełem dyplomatów europejskich. Pierwszym mediatorem była Holandia. Zależało jej na odblokowaniu handlu bałtyckiego, zahamowanego przez toczącą się wojnę. Francja i Anglia dążyły do zaangażowania Szwecji, jako sojusznika Unii Protestanckiej, w działania militarne przeciwko Habsburgom na terenie Rzeszy, w ramach toczącej się właśnie wojny trzydziestoletniej. Dlatego państwa te również podjęły działania zmierzające do szybkiego zawarcia porozumienia między Szwecja a Rzecząpospolitą. Podobne było stanowisko elektora Brandenburgii, który jednak w czasie wojny otwarcie pomagał armii szwedzkiej.