czas czytania:
Rozbicie Tatarów Tuhaj beja pod Ochmatowem
We wrześniu 1634 r. hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski zawarł z Turcją prowizoryczny pokój, który został następnie uroczyście potwierdzony. Porozumienie nie gwarantowało jednak trwałego spokoju na południowej granicy. Tatarzy, wbrew ustaleniom, często zapuszczali się na teren Ukrainy i pustoszyli latyfundia magnackie. Nic dziwnego zatem, że panowie kresowi skorzy byli do wojny. Nie wykluczał jej również król Władysław IV. Świadczy o tym podpisany w 1637 r. pakt familijny z Habsburgami. Na mocy tego traktatu zdobyte w ewentualnej wojnie z Turcją tereny miały stać się księstwem lennym Wazów.
Działaniom zbrojnym sprzeciwiała się szlachta z pozostałych terenów Rzeczypospolitej, dla której problemy Ukrainy były odległe i mało istotne. Wszelkie przygotowania do przyszłej wyprawy musiały więc przebiegać w tajemnicy. Tymczasem w styczniu 1644 r. Tatarzy ponownie zapuścili się na terytorium Rzeczypospolitej. Tym razem jednak obrońcy byli dobrze przygotowani. Oddziały, Dowodzone przez hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego, wciągnęły przeciwników w zasadzkę. 30 stycznia obie strony spotkały się pod Ochmatowem. Orda Tuhaj-beja przestała istnieć, a jej niedobitki długo ścigano po stepie. Był to jeden z nielicznych przypadków, kiedy Tatarów rozbito, zanim złupili kraj.
Ilustracja: Jan Matejko, „Bohdan Chmielnicki z Tuhaj-bejem pod Lwowem”, 1885 r., Muzeum Narodowe w Warszawie, zbiory cyfrowe
AU
Ilustracja: Jan Matejko, „Bohdan Chmielnicki z Tuhaj-bejem pod Lwowem”, 1885 r., Muzeum Narodowe w Warszawie, zbiory cyfrowe