czas czytania:
Reforma walutowa Grabskiego
Wiosną 1924 r. szalała hiperinflacja, wszyscy mogli czuć się milionerami. Dowcip rysunkowy z tamtych czasów ukazywał powracającego do domu po wypłacie pracownika, który pieniądze musiał wieść dorożką. Gdy dojechał, okazało się, że wszystko musi zostawić woźnicy jako zapłatę, gdyż w trakcie podróży ceny wzrosły.
Od 1917 r. walutą funkcjonującą w odradzającym się państwie była marka polska, wprowadzona przez Niemców. Powojenny kryzys doprowadził do hiperinflacji. Musiano drukować banknoty o coraz wyższych nominałach. W 1917 r. najwyższym nominałem było 1000 marek, w 1923 r. 10 milionów, choć funkcjonowały też tzw. przekazy o wartości 100 milionów. Rząd, starając się zabezpieczyć przychody do budżetu, wprowadził specjalny podatek inflacyjny, który dodatkowo zdławił gospodarkę. Dopiero zdecydowane reformy Władysława Grabskiego, premiera od grudnia 1923 r., doprowadziły do opanowania inflacji. Po ustabilizowaniu pieniądza, 29 kwietnia 1924 r. Grabski mógł przeprowadzić reformę walutową, po której 1 złoty polski równał się 1 800 000 marek.
Ilustracja: Władysław Grabski w 1919 r., Wikipedia, CC-BY-NC
KM
Ilustracja: Władysław Grabski w 1919 r., Wikipedia, CC-BY-NC