czas czytania:
Premiera „Zakazanych piosenek” – pierwszego polskiego filmu powojennego
Film „Zakazane piosenki” początkowo miał stanowić jedynie antologię patriotycznych i satyrycznych piosenek okupacyjnych, które podtrzymywały na duchu ludność Warszawy w czasie II wojny światowej. W trakcie realizacji zdecydowano się jednak na wprowadzenie fabuły i postaci. W ten sposób powstał pierwszy polski powojenny film fabularny. Jego akcja rozgrywa się od września 1939 do stycznia 1945 r. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski (Jerzy Duszyński), który – grając na fortepianie – opowiada okupacyjne dzieje miasta oraz swej rodziny i przyjaciół. Słucha go młody człowiek, który wrócił z Anglii, walczył na froncie zachodnim i wątpi w to, że na ludność Warszawy w czasie wojny czyhały szczególne niebezpieczeństwa.
Film wyreżyserowany przez Leonarda Buczkowskiego miał premierę 8 stycznia 1947 r. w warszawskim kinie Palladium. Bardzo szybko zdobył ogromną popularność, odtwórców ról pierwszoplanowych – Jerzego Duszyńskiego i Danutę Szaflarską – uczynił najsławniejszą parą aktorską lat czterdziestych. Wkrótce po premierze film zdjęto jednak z afisza i dokonano przeróbek, m.in. w celu podkreślenia wysiłku wojennego Armii Czerwonej. „Zakazane piosenki” powróciły na ekrany 2 listopada 1948 r.
Ilustracja: Aktorzy filmu „Zakazane piosenki”: Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński, na okładce czasopisma „Film” 1947, nr 9–10, Wikimedia commons, domena publiczna
AU
Ilustracja: Aktorzy filmu „Zakazane piosenki”: Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński, na okładce czasopisma „Film” 1947, nr 9–10, Wikimedia commons, domena publiczna