czas czytania:
Powołanie rządu Mieczysława Rakowskiego
Ostatni – jak się później okazało – rząd PZPR powołano 27 września 1988 r., powierzając fotel premiera Mieczysławowi Franciszkowi Rakowskiemu. Ten historyk i dziennikarz, długoletni członek KC PZPR, poseł na sejm PRL oraz naczelny redaktor tygodnika „Polityka”, był już wicepremierem w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego w latach 1981–1985. Gdy miał zastąpić premiera Zbigniewa Messnera, piastował funkcję wicemarszałka sejmu IX kadencji.
W skład nowego gabinetu oprócz premiera na samym początku wchodziło trzech wicepremierów: Janusz Patorski, Ireneusz Sekuła i Kazimierz Olesiak (również minister rolnictwa, leśnictwa i gospodarki żywnościowej) oraz 20 ministrów, m.in. Aleksander Kwaśniewski jako minister kultury fizycznej i sportu, Aleksander Krawczuk – minister kultury i sztuki, Czesław Kiszczak – minister spraw wewnętrznych, Florian Siwicki – minister obrony narodowej. W późniejszym okresie (w kwietniu 1989 r.) do Rady Ministrów powołano również dotychczasowego wieloletniego rzecznika prasowego Jerzego Urbana ze stanowiskiem ministra członka Rady Ministrów.
W związku z szybko następującymi przemianami w tej części Europy oraz ewidentnym rozpadem dotychczasowego systemu polityczno-gospodarczego rząd postanowił przeprowadzić konieczne reformy rynkowe. Głównym celem była liberalizacja polskiej gospodarki, dotychczas opierającej się na centralnym planowaniu. Najważniejszym elementem była uchwalona w grudniu 1988 r. ustawa o działalności gospodarczej (tzw. ustawa Wilczka), która przełamywała monopol własności państwowej przez umożliwienie działalności gospodarczej osobom fizycznym i spółkom prywatnym. Prace podjęte przez tę ekipę stanowiły fundament dla reform przeprowadzanych już rok później w ramach tzw. planu Balcerowicza. W wyniku wyborów z czerwca 1989 r. i wygranej „Solidarności” premier złożył dymisję 4 lipca, lecz parlament przyjął ją dopiero 1 sierpnia.
Ilustracja: Mieczysław F. Rakowski w 1961 r., fot. Benedykt Dorys, Polona, CC-BY-NC
W związku z szybko następującymi przemianami w tej części Europy oraz ewidentnym rozpadem dotychczasowego systemu polityczno-gospodarczego rząd postanowił przeprowadzić konieczne reformy rynkowe. Głównym celem była liberalizacja polskiej gospodarki, dotychczas opierającej się na centralnym planowaniu. Najważniejszym elementem była uchwalona w grudniu 1988 r. ustawa o działalności gospodarczej (tzw. ustawa Wilczka), która przełamywała monopol własności państwowej przez umożliwienie działalności gospodarczej osobom fizycznym i spółkom prywatnym. Prace podjęte przez tę ekipę stanowiły fundament dla reform przeprowadzanych już rok później w ramach tzw. planu Balcerowicza. W wyniku wyborów z czerwca 1989 r. i wygranej „Solidarności” premier złożył dymisję 4 lipca, lecz parlament przyjął ją dopiero 1 sierpnia.
M.G.-K.
Ilustracja: Mieczysław F. Rakowski w 1961 r., fot. Benedykt Dorys, Polona, CC-BY-NC