czas czytania:
Poległ Krzysztof Kamil Baczyński
W momencie wybuchu powstania warszawskiego Krzysztof Kamil Baczyński otrzymał rozkaz stawienia się na ulicy Focha. Na wyznaczone miejsce nie zdołał jednak dotrzeć i 1 sierpnia przyłączył się do oddziału złożonego z ochotników, którym dowodził dowódca reduty „Ratusz-Pałac Blanka” ppor. Lesław Kossowski „Leszek”. W czwartym dniu powstania na placu Teatralnym Baczyński pełnił straż w pałacu Blanka. Około godz. 16.00 został postrzelony w głowę przez niemieckiego strzelca ulokowanego prawdopodobnie w gmachu Teatru Wielkiego.
Wraz z innymi poległymi został pochowany na dziedzińcu. Na grobie umieszczono prosty krzyż. Podczas pogrzebu odśpiewano hymn państwowy. W 1947 r. komitet ekshumacyjny pododcinka „Gozdawa” przystąpił do identyfikacji ciał poległych. Podczas prac matka Baczyńskiego rozpoznała łańcuszek na szyi syna. Ciało Baczyńskiego zostało przewiezione do kościoła oo. Kapucynów przy ul. Miodowej. Tam odbyło się nabożeństwo, a następnie trumny poległych powstańców przewieziono na Cmentarz Wojskowy na Powązkach.
Kamil Krzysztof Baczyński urodził się 22 stycznia 1921 r. w Warszawie w rodzinie inteligenckiej. Jego ojcem był Stanisław Baczyński, były żołnierz Legionów Polskich, pisarz, działacz socjalistyczny, matką – nauczycielka Stefania Zieleńczyk, pochodząca z zasymilowanej rodziny żydowskiej.
W okresie okupacji Baczyński był żołnierzem batalionu „Parasol” Armii Krajowej. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”, gdzie otrzymał stopień starszego strzelca podchorążego rezerwy piechoty. Uczestniczył w wielu akcjach dywersyjnych.
Na lata okupacji niemieckiej przypada również jego twórczość pisarska (publikował m.in. pod pseudonimem Jan Bugaj). Ogłosił tomiki: „Zamknięty echem”, „Dwie miłości”, „Wiersze wybrane”, „Arkusz poetycki nr 1”, „Śpiew z pożogi”. Wiersze Baczyńskiego pojawiały się w prasie konspiracyjnej i były recytowane w powstańczym radiu. Baczyński kierował działem poświęconym poezji w miesięczniku społeczno-literackim „Droga”. Pisał dużo i w sposób bardzo dojrzały. Szybko został uznany za wyraziciela myśli swego pokolenia.
Ilustracja: Tablica upamiętniająca śmierć Krzysztofa Kamila Baczyńskiego na fasadzie pałacu Blanka w Warszawie, Wikimedia commons, CC BY-SA
Kamil Krzysztof Baczyński urodził się 22 stycznia 1921 r. w Warszawie w rodzinie inteligenckiej. Jego ojcem był Stanisław Baczyński, były żołnierz Legionów Polskich, pisarz, działacz socjalistyczny, matką – nauczycielka Stefania Zieleńczyk, pochodząca z zasymilowanej rodziny żydowskiej.
W okresie okupacji Baczyński był żołnierzem batalionu „Parasol” Armii Krajowej. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”, gdzie otrzymał stopień starszego strzelca podchorążego rezerwy piechoty. Uczestniczył w wielu akcjach dywersyjnych.
Na lata okupacji niemieckiej przypada również jego twórczość pisarska (publikował m.in. pod pseudonimem Jan Bugaj). Ogłosił tomiki: „Zamknięty echem”, „Dwie miłości”, „Wiersze wybrane”, „Arkusz poetycki nr 1”, „Śpiew z pożogi”. Wiersze Baczyńskiego pojawiały się w prasie konspiracyjnej i były recytowane w powstańczym radiu. Baczyński kierował działem poświęconym poezji w miesięczniku społeczno-literackim „Droga”. Pisał dużo i w sposób bardzo dojrzały. Szybko został uznany za wyraziciela myśli swego pokolenia.
WL
Ilustracja: Tablica upamiętniająca śmierć Krzysztofa Kamila Baczyńskiego na fasadzie pałacu Blanka w Warszawie, Wikimedia commons, CC BY-SA