Początek prac polskich komisji poborowych
w Kazachstanie, Uzbekistanie i Kirgizji

Jednym z efektów rozmów ze Stalinem, przeprowadzonych przez gen. Sikorskiego w grudniu 1941 r., oraz narad wojskowych między przedstawicielami Armii Czerwonej i Armii Polskiej była zgoda strony radzieckiej na powiększenie stanu wojska polskiego z dwóch do sześciu dywizji, tj. z 44 do 96 tys. żołnierzy. Ustalono także, że dywizje polskie zostaną rozmieszczone w Uzbekistanie, Kirgizji i południowych okręgach Kazachstanu.

W związku z poborem powróciła sprawa obywatelstwa mieszkańców wschodnich ziem II RP. Strona radziecka wymagała, aby do armii tym razem przyjmować jedynie Polaków, uznając Białorusinów, Ukraińców i Żydów za obywateli sowieckich, którzy do dnia 29 listopada 1939 znajdowali się w strefie sowieckiej. Sytuacja ta wywołała wiele konfliktów między mniejszościami a przedstawicielami władz polskich. Ponadto obecni w komisjach enkawudziści pilnowali przestrzegania narzuconych ograniczeń.

W wyniku poboru lutowo-marcowego stan armii wzrósł do 66 750 żołnierzy, w tym 3628 oficerów.

Ilustracja: Gen. Władysław Anders dokonuje inspekcji oddziałów Armii Polskiej w ZSRR. Od lewej: NN, płk. dypl. Lepold Okulicki, gen. Władysław Anders, Narodowe Archiwum Cyfrowe, CC-BY-NC

Newsletter