czas czytania:
Pierwszy numer „Gazety Narodowej
i Obcej”
Od 1737 r. przywilej wydawania prasy w języku polskim mieli jezuici. Ich monopol skończył się w 1773 r. wraz z kasatą zakonu. Koncesję przejął eksjezuita ks. Stefan Łuskina. W rok później zaczął wydawać „Gazetę Warszawską”, poświęcającą wiele miejsca aktualnym informacjom i publicystyce. Pismo reprezentowało poglądy środowiska konserwatywnego, niechętnego prądom oświeceniowym.
W czasie obrad Sejmu Wielkiego paląca stała się kwestia stworzenia nowej gazety propagującej dzieło reformy. Wbrew monopolowi Łuskiny naprzeciw temu zapotrzebowaniu postanowili wyjść posłowie sprzyjający stronnictwu patriotycznemu – Julian Ursyn Niemcewicz, Józef Weyssenhoff i hrabia Tadeusz Antoni Mostowski. Ten ostatni nabył na potrzeby przedsięwzięcia drukarnię. Mimo kampanii Łuskiny, skierowanej przeciw nowemu tytułowi, 1 stycznia 1791 r. ukazał się pierwszy numer pisma. Gazeta relacjonowała przebieg obrad Sejmu oraz zamieszczała fragmenty nowej konstytucji. Ukazywała się dwa razy w tygodniu i cieszyła się sporą popularnością.
Gazeta padła ofiarą cenzury za rządów konfederatów targowickich. Jej ostatni numer wyszedł w sierpniu 1792 r.
Ilustracja: Strona tytułowa „Gazety Narodowej i Obcej” z 23 kwietnia 1791 r., Wikimedia commons, domena publiczna
Gazeta padła ofiarą cenzury za rządów konfederatów targowickich. Jej ostatni numer wyszedł w sierpniu 1792 r.
AU
Ilustracja: Strona tytułowa „Gazety Narodowej i Obcej” z 23 kwietnia 1791 r., Wikimedia commons, domena publiczna