czas czytania:
Otwarcie
i poświęcenie cmentarza Powązkowskiego
w Warszawie
Cmentarz Powązkowski, zwany wówczas polowym, został założony w 1790 r. na terenie jurydyki Szymanowo, która sąsiadowała ze wsią Powązki. Plac na ten cel podarował starosta klonowski Melchior Szymanowski.
W momencie poświęcenia cmentarz był już otoczony murem i użytkowany. Pierwotnie miał służyć trzem parafiom: św. Jana, św. Andrzeja i Najświętszej Marii Panny. Cmentarz wzorowany był na założeniach włoskich i należał do miejsc grzebalnych nowego typu — był oddalony od parafii (pierwszym takim cmentarzem był cmentarz Świętokrzyski). W latach 1790–1792 na cmentarzu wybudowano katakumby, a w okresie 1792–1793 po stronie przeciwległej wobec katakumb wzniesiono ufundowany przez króla Stanisława Augusta kościół św. Karola Boromeusza. Katakumby i kościół powstały według projektu Dominika Merliniego.
Początkowo obszar cmentarza liczył ok. 2,6--3 ha i nie miał ustalonego rozplanowania wewnętrznego. Zmarłych chowano w dowolnym miejscu, zdarzały się przypadki umieszczania w jednym grobie osób pochodzących z różnych rodzin. Następnie organizację pochówków powierzono specjalnej administracji. W 1835 r. Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Duchowych przekazała cmentarz pod zarząd Urzędu Municypialnego.
Ilustracja: Projekt nagrobka Franciszka Salezego Lewentala na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie z ok. 1903 r., Polona, CC-BY-NC.
Początkowo obszar cmentarza liczył ok. 2,6--3 ha i nie miał ustalonego rozplanowania wewnętrznego. Zmarłych chowano w dowolnym miejscu, zdarzały się przypadki umieszczania w jednym grobie osób pochodzących z różnych rodzin. Następnie organizację pochówków powierzono specjalnej administracji. W 1835 r. Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Duchowych przekazała cmentarz pod zarząd Urzędu Municypialnego.
WL
Ilustracja: Projekt nagrobka Franciszka Salezego Lewentala na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie z ok. 1903 r., Polona, CC-BY-NC.