czas czytania:
Ostatni Sejm I Rzeczypospolitej
Sejm w Grodnie zwołany na 17 czerwca 1793 r. okazał się ostatnim sejmem I Rzeczypospolitej. Jego przebieg był w pełni kontrolowany przez rosyjskiego dyplomatę Jakoba Sieversa. Sejm odbywał się po przegranej wojnie z Rosją z poprzedniego roku i po przystąpieniu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do konfederacji targowickiej.
Na sejmie ustalono cesję mniej więcej połowy ziem Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz Ukrainy (województwa mińskie, kijowskie, bracławskie i podolskie) na rzecz Rosji oraz Wielkopolski, ziemi Sieradzko-Łęczyckiej i części Mazowsza na rzecz Prus. Postanowienia sejmu grodzieńskiego stały się bezpośrednią przyczyną wybuchu powstania kościuszkowskiego.
Katarzyna II Wielka przysłała napisany przez siebie projekt wieczystego sojuszu Polski i Rosji, który został przedstawiony posłowi rosyjskiemu Jakobowi Sieversowi przez upokorzonych posłów jako prośba narodu polskiego. 14 października 1793 r. projekt przeszedł „jednogłośnie” (nikt nie odważył się odezwać). W jego rezultacie – jak powiedział jeden z posłów – Polska stała się prowincją rosyjską. Większość posłów była przekupiona i zastraszona.
Ilustracja: Główny architekt II rozbioru i obrad sejmu w Grodnie – ambasador rosyjski Jakob Sievers, Wikimedia commons, domena publiczna
Katarzyna II Wielka przysłała napisany przez siebie projekt wieczystego sojuszu Polski i Rosji, który został przedstawiony posłowi rosyjskiemu Jakobowi Sieversowi przez upokorzonych posłów jako prośba narodu polskiego. 14 października 1793 r. projekt przeszedł „jednogłośnie” (nikt nie odważył się odezwać). W jego rezultacie – jak powiedział jeden z posłów – Polska stała się prowincją rosyjską. Większość posłów była przekupiona i zastraszona.
Ilustracja: Główny architekt II rozbioru i obrad sejmu w Grodnie – ambasador rosyjski Jakob Sievers, Wikimedia commons, domena publiczna