czas czytania:
Oddanie do użytku magistrali węglowej łączącej Górny Śląsk z Gdynią
II Rzeczypospolita od zarania swego istnienia zmagała się z problemem połączenia trzech odmiennych od siebie sieci kolejowych w jeden spójny system transportowo-logistyczny. O ile trakcje w byłym zaborze pruskim przedstawiały się solidnie i nie wymagały większych napraw, o tyle na ziemiach dawnego zaboru rosyjskiego i w Galicji kolej wyglądała fatalnie, a gęstość połączeń była tu znacznie mniejsza niż na zachodzie odrodzonego państwa.
Po 1918 r. ranga wielu linii kolejowych zdecydowanie spadła, inne zaś awansowały do kategorii połączeń o szczególnym znaczeniu strategicznym, co było konsekwencją likwidacji dotychczasowych granic między zaborami. Brzemiennym w skutki wydarzeniem pierwszych lat niepodległości stało się również załamanie kontaktów handlowych z bolszewicką Rosją, w wyniku czego polski przemysł stawał się coraz częściej zdany na łaskę i niełaskę niemieckich rynków zbytu.
Słabość oraz uzależnienie krajowej gospodarki od kaprysu zachodnich sąsiadów z całą jaskrawością ujawniły wydarzenia 1925 r., kiedy to władze Republiki Weimarskiej wypowiedziały rządowi polskiemu wojnę celną. Strona niemiecka najpierw jednostronnie wstrzymała import polskiego węgla, a następnie obłożyła wysokim cłem inne produkty sprowadzane z II Rzeczypospolitej.
Straty ponoszone w konflikcie ekonomicznym z Niemcami wpłynęły na zmianę wektorów zarówno polskiej polityki gospodarczej, jak i zagranicznej. Nowymi odbiorcami śląskich kopalin zostały bowiem od tej pory kraje skandynawskie, a ich sprawny transport miała zapewnić budowana od 1926 r., przy wydatnej pomocy francuskiej, magistrala kolejowa.
Nowoczesna, jak na owe czasy, inwestycja połączyła kopalnie węgla kamiennego z województwa śląskiego z portem morskim w Gdyni, stanowiąc jeden z głównych symboli polskiej suwerenności gospodarczej. Uroczystego otwarcia środkowego odcinka trasy dokonał 1 marca 1933 r. na stacji kolejowej Karsznice ówczesny minister komunikacji Michał Butkiewicz. Na normalny ruch obejmujący całą długość magistrali zezwolono jednak dopiero cztery lata później.
Ilustracja: Magistrala węglowa (linia kolejowa nr 131) w okolicy węzła kolejowego Herby Nowe, domena publiczna
Słabość oraz uzależnienie krajowej gospodarki od kaprysu zachodnich sąsiadów z całą jaskrawością ujawniły wydarzenia 1925 r., kiedy to władze Republiki Weimarskiej wypowiedziały rządowi polskiemu wojnę celną. Strona niemiecka najpierw jednostronnie wstrzymała import polskiego węgla, a następnie obłożyła wysokim cłem inne produkty sprowadzane z II Rzeczypospolitej.
Straty ponoszone w konflikcie ekonomicznym z Niemcami wpłynęły na zmianę wektorów zarówno polskiej polityki gospodarczej, jak i zagranicznej. Nowymi odbiorcami śląskich kopalin zostały bowiem od tej pory kraje skandynawskie, a ich sprawny transport miała zapewnić budowana od 1926 r., przy wydatnej pomocy francuskiej, magistrala kolejowa.
Nowoczesna, jak na owe czasy, inwestycja połączyła kopalnie węgla kamiennego z województwa śląskiego z portem morskim w Gdyni, stanowiąc jeden z głównych symboli polskiej suwerenności gospodarczej. Uroczystego otwarcia środkowego odcinka trasy dokonał 1 marca 1933 r. na stacji kolejowej Karsznice ówczesny minister komunikacji Michał Butkiewicz. Na normalny ruch obejmujący całą długość magistrali zezwolono jednak dopiero cztery lata później.
Ilustracja: Magistrala węglowa (linia kolejowa nr 131) w okolicy węzła kolejowego Herby Nowe, domena publiczna