Nowy podział administracyjny Kościoła katolickiego w Polsce

Dekret reorganizujący Kościół katolicki w Polsce ogłoszony został w bulli papieskiej „Totus Tuus Poloniae populus”, którą przekazano biskupom polskim w Gnieźnie 25 marca 1992 r.. Prace nad nową siecią administracyjną Kościoła katolickiego w Polsce trwały od 10 października 1990 r., tj. od 243. zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, na którym ustanowiono komisję ds. nowego podziału administracyjnego Kościoła w Polsce. Komisji przewodniczył metropolita krakowski kard. Franciszek Macharski. Prace komisji, przy współudziale nuncjusza abp. Józefa Kowalczyka, trwały przez rok i zaowocowały przedłożeniem Stolicy Apostolskiej 30 października 1991 r. projektu reformy polskiego Kościoła.

Dekret dokonał reorganizacji diecezji i prowincji kościelnych Polsce, utworzył nowe diecezje i metropolie, potwierdził już istniejące, określił granice wszystkich diecezji i ich przynależność metropolitalną. Decyzją papieża powołano 13 nowych diecezji: bielsko-żywiecką, elbląską, ełcką, gliwicką, kaliską, legnicką, łowicką, radomską, rzeszowską, sosnowiecką, toruńską, warszawsko-praską, zamojsko-lubaczowską; 8 dotychczasowych podniesiono do rangi archidiecezji: warmińską, gdańską, szczecińsko-kamieńską, białostocką, lubelską, przemyską, częstochowską, katowicką, a diecezję łódzką ustanowiono archidiecezją, która nie tworzy prowincji kościelnej, ale podlega bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Po reformie Kościół w Polsce składa się z 41 jednostek administracyjnych, tj. 13 archidiecezji-metropolii, archidiecezji łódzkiej, 26 diecezji i ordynariatu polowego z siedzibą w Warszawie. Dekret „Totus Tuus Poloniae populus” wprowadził największe zmiany w organizacji Kościoła katolickiego w Polsce od czasu regulacji administracji kościelnej zarządzonej bullą Piusa XI „Vixdum Poloniae unitas” z 28 października 1925 r.

Ilustracja: Bulla „Totus Tuus Poloniae populus”, Diecezja Rzeszowska, CC-BY-NC

Newsletter