Likwidacja Rady Nieustającej

Obrady sejmu 1788 r. (później zwanego Wielkim lub Czteroletnim) od początku zapowiadały się burzliwie, głównie z powodu ostrych sporów stronnictwa dworskiego z opozycją. Zaczęło się od problemu aukcji (tzn. zwiększenia liczebności) wojska, który stał się palący z powodu deklaracji króla pruskiego, że nie będzie sprzeciwiał się rozbudowie polskiej armii (był to okres chwilowego odwrotu Berlina od sojuszu z Rosją). Uchwalono więc stutysięczną armię, ale pojawiła się sprawa jej podległości. Rozpoczęły się dyskusje i ataki opozycji na Departament Wojny Rady Nieustającej. Niektórzy domagali się wręcz przywrócenia władzy hetmańskiej, większość jednak chciała podporządkować wojsko Komisji odpowiedzialnej przed sejmem. W rezultacie głosami opozycji 3 listopada zlikwidowano Departament Wojska. Ponowiła ona jednak ataki na poszczególne departamenty Rady Nieustającej, doprowadzając do zniesienia Departamentu Spraw Zagranicznych. Ostatecznie zaatakowano Radę jako taką, argumentując, że jest to obce ciało w systemie władzy Rzeczypospolitej, a właściwa władza powinna należeć do sejmu, który powinien być stały lub zawsze gotowy do zebrania się.