Koronacja Bolesława II Szczodrego

Bolesław urodził się jako pierworodny syn Kazimierza Odnowiciela, swoje imię otrzymał po wielkim przodku – Bolesławie Chrobrym, któremu z pewnością chciał dorównać. Był władcą o dużych ambicjach, za punkt honoru postawił sobie zapewnienie silnej pozycji dynastii Piastów na arenie międzynarodowej, szczególnie w środkowej części Europy.

Jednym z najgłośniejszych spraw, w których brał udział był konflikt cesarsko-papieski. Bolesław opowiedział się za Stolicą Apostolską. Papież chciał wydostać się spod władzy cesarza, a także rozszerzyć swój wpływ na lokalne kościoły. Szczególnie zależało mu na ukróceniu zwyczaju obsadzania stanowiska biskupa przez świeckich władców, a także na większym udziale w koronacjach królewskich. Po wygranym przez Stolice Apostolską sporze o inwestyturę Bolesław zajął się odbudową struktury kościelnej w kraju (była ona za panowania pierwszych Piastów, oględnie mówiąc, bardzo skromna). Uczynił to z pomocą papieskich legatów wysłanych do niego właśnie w tym celu. Dużym sukcesem naszego władcy było ponowne otwarcie katedry w Gnieźnie, dzięki temu metropolia w Gnieźnie znowu zaczęła funkcjonować, co było sprawą kluczową w utrzymaniu samodzielności polskiego Kościoła. Wszystkie te działania przyczyniły się do uzyskania papieskiej zgody na koronację. W Boże Narodzenie 1076 r., w katedrze gnieźnieńskiej Bolesław został koronowanym władcą Polski. Znajdował się wówczas w apogeum swej świetności, cieszył się szacunkiem zarówno w kraju, jak i za granicą.



Ilustracja: Bolesław II Śmiały, litografia W. Walkiewicza na podstawie rysunku Aleksandra Lessera, domena publiczna