czas czytania:
Kanonizacja św. Kingi w Starym Sączu przez Jana Pawła II
Jednym z najważniejszych punktów pielgrzymki Ojca Świętego Jana Pawła II do ojczyzny w czerwcu 1999 roku stała się kanonizacja księżnej krakowskiej, błogosławionej Kingi. Msza kanonizacyjna, podczas której papież uroczyście ogłosił wpisanie jej do katalogu świętych, odbyła się w Starym Sączu 10 czerwca 1999 roku.
Na kanonizacji, poza tłumem wiernych i przedstawicielami państwa i kościoła węgierskiego, były obecne także siostry klaryski ze Starego Sącza, które specjalnie na tę okoliczność uzyskały pozwolenia wyjścia poza klauzulę. Przyniosły wtedy ze sobą szczególną relikwię – trumienkę zawierającą szczątki świętej księżnej.
Kunegunda, zwana Kingą, była postacią nieprzeciętną i wysoko urodzoną, córką Beli IV, króla węgierskiego, i bizantyjskiej księżniczki Marii Laskariny. Wydana w 1239 roku za księcia sandomierskiego (i późniejszego krakowskiego) Bolesława Wstydliwego, przekonała małżonka do ślubów czystości i przez całe swoje życie zachowywała wstrzemięźliwość, realizując w ten sposób często praktykowany wówczas wzór pobożności. Kinga wspierała pobożne fundacje kościelne i zakonne, a także przyczyniła się do ugruntowania kultu św. Stanisława. Po śmierci Bolesława Wstydliwego w 1279 roku wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu. Zachowała do końca życia szczególną pozycję, sprawując opiekę nad okolicą z tytułem „pani ziemi sądeckiej”. Tam też w 1292 roku zmarła.
Kult Kingi zaczął się szerzyć niemal natychmiast po jej śmierci w 1292 roku. Jednym z jego najstarszych wyrazów było spisanie na początku XIV wieku katalogu cudów, dokonywanych za jej wstawiennictwem, dołączonego do powstałego nieco później hagiograficznego „Żywota i cudów świętej Kingi, księżnej krakowskiej”. Rozwój kultu znalazł po wiekach swój finał w beatyfikacji księżnej, dokonanej w 1690 roku w Rzymie przez papieża Aleksandra VIII. Trzeba jednak było następnych trzystu lat trwania kultu oraz pontyfikatu papieża-Polaka, by wieloletnie zabiegi zostały uwieńczone powodzeniem.
Ilustracja: Papieski ołtarz w Starym Sączu, na którym papież Jan Paweł II odprawił mszę świętą oraz kanonizował św. Kingę, 4 lipca 2009 r., Wikipedia, CC BY
Kunegunda, zwana Kingą, była postacią nieprzeciętną i wysoko urodzoną, córką Beli IV, króla węgierskiego, i bizantyjskiej księżniczki Marii Laskariny. Wydana w 1239 roku za księcia sandomierskiego (i późniejszego krakowskiego) Bolesława Wstydliwego, przekonała małżonka do ślubów czystości i przez całe swoje życie zachowywała wstrzemięźliwość, realizując w ten sposób często praktykowany wówczas wzór pobożności. Kinga wspierała pobożne fundacje kościelne i zakonne, a także przyczyniła się do ugruntowania kultu św. Stanisława. Po śmierci Bolesława Wstydliwego w 1279 roku wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu. Zachowała do końca życia szczególną pozycję, sprawując opiekę nad okolicą z tytułem „pani ziemi sądeckiej”. Tam też w 1292 roku zmarła.
Kult Kingi zaczął się szerzyć niemal natychmiast po jej śmierci w 1292 roku. Jednym z jego najstarszych wyrazów było spisanie na początku XIV wieku katalogu cudów, dokonywanych za jej wstawiennictwem, dołączonego do powstałego nieco później hagiograficznego „Żywota i cudów świętej Kingi, księżnej krakowskiej”. Rozwój kultu znalazł po wiekach swój finał w beatyfikacji księżnej, dokonanej w 1690 roku w Rzymie przez papieża Aleksandra VIII. Trzeba jednak było następnych trzystu lat trwania kultu oraz pontyfikatu papieża-Polaka, by wieloletnie zabiegi zostały uwieńczone powodzeniem.
A.F.
Ilustracja: Papieski ołtarz w Starym Sączu, na którym papież Jan Paweł II odprawił mszę świętą oraz kanonizował św. Kingę, 4 lipca 2009 r., Wikipedia, CC BY