czas czytania:
Jaćwingowie zabijają
św. Brunona
z Kwerfurtu
Wczesną wiosną 1009 r., przez lesisty kraj na pograniczu Litwy, Rusi i Prus podąża pieszo niewielki kilkunastoosobowy orszak. Wędruje z południowego wschodu, od strony Rusi, lecz nie są to ani ruscy kupcy, przybywający czasami w te strony, ani wojowie kniazia Włodzimierza. Przyglądają im się miejscowi Prusowie. Ich obco brzmiąco mowa wskazuje na ludzi z Zachodu, a niepraktyczny strój – długie szaty przepasane sznurem – wskazuje na kapłanów chrześcijańskiego Boga. Wyróżnia się wśród nich ich naczelnik. Mówi o sobie, że jest biskupem, a zwie się Bruno Bonifacy. Kim są ci obcy i czego szukają w kraju walecznych Jaćwingów? Czyż nie są podobni do tych kapłanów, którzy, jak powiadają ich pobratymcy Pomezanie, przed dwunastu laty przyszli wraz z niejakim Wojciechem zza Wisły od przeklętego kniazia Polan Bolesława, by nawracać, chrzcić i obrażać dobrych pruskich bogów? Jeśli tak, to biada im, lecz wpierw niech o ich losie postanowi wódz Netimer.
Tak mógł wyglądać początek misji św. Brunona z Kwerfurtu do kraju Prusów, przedstawionej tu na motywach krótkiej relacji Wiberta, jedynego ocalałego uczestnika wyprawy. Kim był św. Bruno?
Postać to nietuzinkowa. Pochodzący z grafowskiej rodziny z Kwerfurtu, spowinowaconej z rodziną cesarską, został kapelanem młodego Ottona III, lecz jego eremickie i misjonarskie zacięcie skierowało go najpierw do eremu św. Romualda w Pereum koło Rawenny, a następnie na misje na Węgry, do kraju Pieczyngów, na Ruś i do Polski. Był także organizatorem niezrealizowanej misji do Wieletów (pięciu braci męczenników) oraz przeprowadzonej misji do Szwedów (kapelana Rodberta). Pozostawił po sobie pisma: „Drugi żywot św. Wojciecha”, pisany w Polsce „Żywot pięciu braci”, wreszcie „List do Henryka II”, ułożony na krótko przed misją pruską.
Misja Brunona zakończyła się męczeństwem. Bruno wraz z towarzyszami stanął przed wodzem Netimerem. Choć podobno wyszedł zwycięsko z próby ognia, co zaowocowało chrztem wodza oraz z jego trzystuosobowej drużyny, to naczelnik plemienny, którego imienia historia już nie zanotowała, natychmiast kazał zgładzić wszystkich członków misji. 9 marca 1009 r. Bruno został ścięty, a prawie wszyscy pozostali uczestnicy misji powieszeni. Ocalał tylko, choć z wydartymi oczami Wipert, by świadczyć o ostatnich chwilach misji św. Brunona. Tak też uczynił. W Giżycku nad jeziorem Niegocin postawiono krzyż, upamiętniający tradycyjne miejsce męczeństwa.
Ilustracja: Święty Brunon z Kwerfurtu, domena publiczna
Postać to nietuzinkowa. Pochodzący z grafowskiej rodziny z Kwerfurtu, spowinowaconej z rodziną cesarską, został kapelanem młodego Ottona III, lecz jego eremickie i misjonarskie zacięcie skierowało go najpierw do eremu św. Romualda w Pereum koło Rawenny, a następnie na misje na Węgry, do kraju Pieczyngów, na Ruś i do Polski. Był także organizatorem niezrealizowanej misji do Wieletów (pięciu braci męczenników) oraz przeprowadzonej misji do Szwedów (kapelana Rodberta). Pozostawił po sobie pisma: „Drugi żywot św. Wojciecha”, pisany w Polsce „Żywot pięciu braci”, wreszcie „List do Henryka II”, ułożony na krótko przed misją pruską.
Misja Brunona zakończyła się męczeństwem. Bruno wraz z towarzyszami stanął przed wodzem Netimerem. Choć podobno wyszedł zwycięsko z próby ognia, co zaowocowało chrztem wodza oraz z jego trzystuosobowej drużyny, to naczelnik plemienny, którego imienia historia już nie zanotowała, natychmiast kazał zgładzić wszystkich członków misji. 9 marca 1009 r. Bruno został ścięty, a prawie wszyscy pozostali uczestnicy misji powieszeni. Ocalał tylko, choć z wydartymi oczami Wipert, by świadczyć o ostatnich chwilach misji św. Brunona. Tak też uczynił. W Giżycku nad jeziorem Niegocin postawiono krzyż, upamiętniający tradycyjne miejsce męczeństwa.
Ilustracja: Święty Brunon z Kwerfurtu, domena publiczna