Dzień trzech prezydentów

19 lipca 1989 r. po nagłym zasłabnięciu na ulicy zmarł w Londynie Kazimierz Sabbat, ósmy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, a piąty na uchodźstwie. Pełnił ten urząd od 8 kwietnia 1986 r., kiedy jako premier rządu polskiego przejął go po zakończeniu siedmioletniej kadencji Edwarda Raczyńskiego (od 1979 r.). W styczniu 1988 r., zgodnie z postanowieniami konstytucji kwietniowej (na podstawie której funkcjonował polski rząd i prezydent na emigracji), wyznaczył swojego następcę w osobie ministra ds. krajowych w rządzie Edwarda Szczepanika – Ryszarda Kaczorowskiego. Uczynił to jedynie na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju, tzn. przed końcem przemian demokratycznych w Polsce, które bacznie obserwowano już od dłuższego czasu z Londynu. Sabbat przewidywał bowiem, że będzie miał jeszcze szansę osobiście złożyć swój urząd na ręce nowego, demokratycznie wybranego prezydenta niekomunistycznej Rzeczypospolitej. Niespodziewanie jednak zmarł i na urzędzie zastąpił go jeszcze tego samego dnia minister Kaczorowski.