czas czytania:
Decyzja Stronnictwa Ludowego o strajku chłopskim
Tego dnia obradujący w Warszawie Nadzwyczajny Kongres Stronnictwa Ludowego upoważnił Naczelny Komitet Wykonawczy SL do organizacji masowych strajków chłopskich na terenie całego kraju w razie niespełnienia przez rząd postulatów: amnestii dla polityków skazanych w procesie brzeskim (1931–1932) oraz zmiany konstytucji i ordynacji wyborczej do sejmu i senatu.
Przygotowaniami kierował Stanisław Mikołajczyk jako wiceprezes SL. Chociaż strajk miał mieć zdecydowanie charakter polityczny, to na szeroki oddźwięk akcji nakłaniającej chłopów do wzięcia udziału w strajku bez wątpienia wywarło wpływ również położenie wsi po kryzysie gospodarczym 1929–1935, a także sytuacja w kraju po zajściach w Racławicach w kwietniu 1937 r., kiedy to policja zaatakowała kilkutysięczny tłum uczestników obchodów rocznicy bitwy z 1774 r., którzy zebrali się mimo zakazu ministra spraw wewnętrznych – gen. Felicjana Sławoja Składkowskiego. Strajk 16–25 sierpnia 1937 r. polegał na zawieszeniu handlu towarami rolnymi przez chłopów. Organizowano wiece, blokowano drogi i próby dostaw żywności do miast. Do strajku przystąpiło dziesięć województw. Wyłączone z niego pozostały Pomorze, Śląsk i Kresy Wschodnie.
Ignorowany początkowo przez władze, przyciągnął komunistów i robotników folwarcznych. Najgwałtowniejszy przebieg miał w Małopolsce, gdzie w wyniku starć z policją zginęło 46 osób. Mimo wielu ofiar i represji kierownictwo SL na zjeździe w 1938 r. podjęło decyzję o organizacji kolejnego strajku, którego jednak już nie przeprowadziło. Wielki strajk chłopski nie przyniósł wyraźnej poprawy sytuacji, ale zwrócił uwagę na problemy polskiej wsi i umocnił pozycję SL na arenie politycznej.
Ilustracja: Przywódca Stronnictwa Ludowego Wincenty Witos przemawia do tłumów, 1933 r., Narodowe Archiwum Cyfrowe, CC-BY-NC
Ignorowany początkowo przez władze, przyciągnął komunistów i robotników folwarcznych. Najgwałtowniejszy przebieg miał w Małopolsce, gdzie w wyniku starć z policją zginęło 46 osób. Mimo wielu ofiar i represji kierownictwo SL na zjeździe w 1938 r. podjęło decyzję o organizacji kolejnego strajku, którego jednak już nie przeprowadziło. Wielki strajk chłopski nie przyniósł wyraźnej poprawy sytuacji, ale zwrócił uwagę na problemy polskiej wsi i umocnił pozycję SL na arenie politycznej.
ŁK
Ilustracja: Przywódca Stronnictwa Ludowego Wincenty Witos przemawia do tłumów, 1933 r., Narodowe Archiwum Cyfrowe, CC-BY-NC