Wernisaż wystawy
„Gero Hellmuth. Przeciw zapomnieniu”

Wystawa Gero Hellmutha to artystyczny głos sprzeciwu wobec przemocy i zapomnienia. Artysta unika dosłownych rekonstrukcji wydarzeń historycznych, zamiast tego przywołuje ich ślady – afektywne, cielesne, materialne. Jego dzieła są zapisem pamięci – zbiorowej i indywidualnej – i próbą zmierzenia się z tym, co nieprzedstawialne. Prace Hellmutha są nie tylko protestem przeciwko wojnie, ale także apelem do nie zapominania o tragediach ludzkich, które nie mają zakończenia.

♦ Wojna i cierpienie
Pierwsza część wystawy stawia nas w obliczu zbrodni wojennych, szczególnie z II wojny światowej, ze szczególnym uwzględnieniem polskiej perspektywy. Dzieła takie jak „Ścieżka cierpienia”, „Ręce” i „Umschlagplatz” poruszają temat traumy, a obrazy dzieci – ofiar wojny, takie jak „Dziecko wojny” czy „Krzyk”, uderzają w serca widzów, będąc symbolem utraconej niewinności.

♦ Odbudowa i nadzieja
Przynosi zmianę tonu, gdzie pojawiają się jaśniejsze kolory, symbolizujące nadzieję. Prace takie jak „Kain i Abel” czy „Hiob” wykorzystują figury biblijne, by ukazać nie tylko przemoc, ale również próbę zrozumienia cierpienia. Hellmuth pokazuje, że sztuka może być narzędziem przebaczenia i pojednania – nie przez zapomnienie, ale przez pamięć.

♦ Pamięć
Ta część wystawy stanowi swoiste „domknięcie” ekspozycji, dotykając samej istoty pamięci, która wymaga ciągłego odnawiania. Wiele prac Hellmutha cechuje powtarzalność – form, gestów, tytułów. Pytanie, czy pamięć jest trwała, czy zniknie, ukrywa się w tej niepewności, nadając dziełom artysty głęboką szczerość. Powtarzalność staje się także metaforą wojny, która wciąż trwa – nie tylko jako wydarzenie historyczne, ale jako coś, co nieustannie jest obecne w naszej pamięci i kulturze.

Gero Hellmuth urodził się w 1940 roku w Neustrelitz, w Niemczech. Należy do pokolenia, które zostało głęboko naznaczone przez II wojnę światową. Jako dziecko doświadczył tragicznych wydarzeń związanych z ucieczką z Meklemburgii‑Pomorza Przedniego w czasie wojny, co miało ogromny wpływ na jego późniejszą twórczość. Po maturze studiował sztukę, filozofię i historię sztuki, a po zakończeniu edukacji osiadł w Singen, gdzie przez dekady rozwijał swoją sztukę. Jego dzieła, tworzone z potrzeby wewnętrznej, zmierzają do przekształcenia własnych doświadczeń w uniwersalne przesłanie o pamięci, przemocach i człowieczeństwie.