W stulecie ustanowienia święta kobiet
czas czytania:
Muzeum Historii Polski wraz z Instytutem Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego organizuje konferencję naukową: Kobiety w dziejach Polski (X–XX w.), która odbędzie się 8 marca 2010 r., a jej rozpoczęcie planowane jest na godz. 9:00 w sali balowej Pałacu Potockich w Warszawie (ul. Krakowskie Przedmieście 30).
Celem konferencji jest próba syntetycznego ujęcia dziejów kobiet w Polsce od średniowiecza do roku 1939. Mowa będzie o roli kobiet w rodzinie, o ich położeniu prawnym, o udziale w życiu politycznym, który wbrew pozorom nie był mały – nawet w odległych epokach. Będzie więc mowa o królowej Bonie, Marii Ludwice Gonzadze, Marysieńce Sobieskiej. Prawdziwe apogeum politycznych wpływów kobiet miało miejsce w wieku Oświecenia. Nie przypadkiem więc Władysław Konopczyński opublikował jeszcze przed wojną książkę zatytułowaną „Kiedy nami rządziły kobiety”, poświęconą zakulisowym wpływom płci pięknej na życie polityczne tej epoki.
Wiek XIX, któremu poświęcone zostanie najwięcej miejsca, to przede wszystkim epoka emancypacji prawnej i ekonomicznej kobiet. Mimo krępujących zasad Kodeksu Napoleona, poddającego kobiety pod kuratelę mężczyzn, w warunkach polskich kobiety chcąc nie chcąc musiały brać inicjatywę w swoje ręce. Nie przypadkiem Eliza Orzeszkowa należała do pionierek ruchu kobiecego w skali światowej. Nie mniej efektowną biografię miała Izabela Ryksowa, żona politycznego emigranta, która musiała nie tylko finansować pobyt małżonka na wygnaniu, ale też zadbać o byt rodziny w kraju. W ciągu kilku lat stała się przodującym hodowcą trzody chlewnej – zdobywając liczne medale na wystawach rolniczych w Warszawie i Petersburgu. A trzeba wiedzieć, że w owych czasach hodowla większych zwierząt zarezerwowana była dla mężczyzn (kobiety nagradzano jedynie za hodowlę drobiu).
Dzięki postępowi technicznemu w drugiej połowie XIX wieku kobiety stopniowo zaczęły wchodzić na rynek pracy pojawiając się w biurach, centralach telefonicznych i szkołach. Tym samym przełamały dotychczasową praktykę, że kobieta może być wyłącznie służącą, robotnicą lub przekupką. Nie trzeba było długo czekać, by kobiety zawitały na uniwersytety, by zająć się ponadto tradycyjnie zdominowanymi przez mężczyzn zawodami. Choć kobiety z wykształceniem medycznym mogły być jedynie pediatrami lub stomatologami, to brama wiodąca do wyższego wykształcenia została przełamana.
Wiek XIX, któremu poświęcone zostanie najwięcej miejsca, to przede wszystkim epoka emancypacji prawnej i ekonomicznej kobiet. Mimo krępujących zasad Kodeksu Napoleona, poddającego kobiety pod kuratelę mężczyzn, w warunkach polskich kobiety chcąc nie chcąc musiały brać inicjatywę w swoje ręce. Nie przypadkiem Eliza Orzeszkowa należała do pionierek ruchu kobiecego w skali światowej. Nie mniej efektowną biografię miała Izabela Ryksowa, żona politycznego emigranta, która musiała nie tylko finansować pobyt małżonka na wygnaniu, ale też zadbać o byt rodziny w kraju. W ciągu kilku lat stała się przodującym hodowcą trzody chlewnej – zdobywając liczne medale na wystawach rolniczych w Warszawie i Petersburgu. A trzeba wiedzieć, że w owych czasach hodowla większych zwierząt zarezerwowana była dla mężczyzn (kobiety nagradzano jedynie za hodowlę drobiu).
Dzięki postępowi technicznemu w drugiej połowie XIX wieku kobiety stopniowo zaczęły wchodzić na rynek pracy pojawiając się w biurach, centralach telefonicznych i szkołach. Tym samym przełamały dotychczasową praktykę, że kobieta może być wyłącznie służącą, robotnicą lub przekupką. Nie trzeba było długo czekać, by kobiety zawitały na uniwersytety, by zająć się ponadto tradycyjnie zdominowanymi przez mężczyzn zawodami. Choć kobiety z wykształceniem medycznym mogły być jedynie pediatrami lub stomatologami, to brama wiodąca do wyższego wykształcenia została przełamana.
