Artykuły
Zabory 1795–1918
II Rzeczpospolita 1918-1939
Społeczeństwo
Wojny
Biografie
Cywilizacja
Nauczyciele
Dorośli
Licealiści
Studenci
Historia nieznana. Marszałek Mannerheim w Polsce
czas czytania:
„Historia nieznana. Marszałek Mannerheim w Polsce” – taki tytuł nosiło seminarium, które odbyło się 12 czerwca 2013 r. w Muzeum Powstania Warszawskiego. Zorganizowane zostało we współpracy z ambasadą Finlandii w Polsce.
Marszałek Carl Gustaf Mannerheim (1867–1946) odegrał olbrzymią rolę w historii swego kraju – zarówno w czasie, gdy tworzyła się jego niepodległość po pierwszej wojnie światowej, jak i wtedy, gdy po ataku Związku Sowieckiego w 1940 r. groziło mu całkowite podporządkowanie zaborczemu sąsiadowi. W swoim kraju jego pamięć jest wciąż żywa – w zorganizowanym w 2004 r. plebiscycie uznano go za najwybitniejszego Fina w dziejach.
Związki bohatera narodowego Finlandii z naszym krajem pozostają u nas nieznane. Pokazał je – na szerokim tle analogii i rozbieżności historii Polski i Finlandii – prof. Michał Kopczyński (UW, Muzeum Historii Polski) w swym wystąpieniu.
Jak zauważył ambasador Finlandii Jari Vilén, czas spędzony w Polsce, dokąd Mannerheim trafił pełniąc służbę w rosyjskiej armii, był najszczęśliwszym okresem w jego życiu. Fiński dyplomata podkreślił, że kontakty z polskimi wyższymi sferami w znacznym stopniu wpłynęły na sposób myślenia późniejszego marszałka Finlandii i wyznawane przez niego wartości. To właśnie w Warszawie – w Klubie Myśliwskim – zastała go wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej, która przyniosła wolność zarówno Finlandii, jak i Polsce.
Jak powiedział Jan Lubomirski-Lanckoroński, prezes Fundacji Książąt Lubomirskich, postać Mannerheima jest wciąż żywa w rodzinnych wspomnieniach – słyszał o nim od dzieciństwa. Mannerheim był zaprzyjaźniony z jego pradziadem, Władysławem, znał też dobrze jego wuja, Zdzisława, członka Rady Regencyjnej, i jego żonę Marię. Wstawiennictwu Mannerheima, wówczas sprzymierzonemu z Niemcami, zawdzięcza Zdzisław Lubomirski uwolnienie z niemieckiego więzienia, do którego trafił, gdy odmówił udziału w hitlerowskich planach stworzenia podporządkowanych Niemcom kolaboracyjnych władz polskich.
Dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego Jan Ołdakowski zadeklarował poparcie dla idei wzniesienia w Warszawie pomnika fińskiego bohatera narodowego, co z entuzjazmem podchwycił ambasador Vilén.
Związki bohatera narodowego Finlandii z naszym krajem pozostają u nas nieznane. Pokazał je – na szerokim tle analogii i rozbieżności historii Polski i Finlandii – prof. Michał Kopczyński (UW, Muzeum Historii Polski) w swym wystąpieniu.
Jak zauważył ambasador Finlandii Jari Vilén, czas spędzony w Polsce, dokąd Mannerheim trafił pełniąc służbę w rosyjskiej armii, był najszczęśliwszym okresem w jego życiu. Fiński dyplomata podkreślił, że kontakty z polskimi wyższymi sferami w znacznym stopniu wpłynęły na sposób myślenia późniejszego marszałka Finlandii i wyznawane przez niego wartości. To właśnie w Warszawie – w Klubie Myśliwskim – zastała go wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej, która przyniosła wolność zarówno Finlandii, jak i Polsce.
Jak powiedział Jan Lubomirski-Lanckoroński, prezes Fundacji Książąt Lubomirskich, postać Mannerheima jest wciąż żywa w rodzinnych wspomnieniach – słyszał o nim od dzieciństwa. Mannerheim był zaprzyjaźniony z jego pradziadem, Władysławem, znał też dobrze jego wuja, Zdzisława, członka Rady Regencyjnej, i jego żonę Marię. Wstawiennictwu Mannerheima, wówczas sprzymierzonemu z Niemcami, zawdzięcza Zdzisław Lubomirski uwolnienie z niemieckiego więzienia, do którego trafił, gdy odmówił udziału w hitlerowskich planach stworzenia podporządkowanych Niemcom kolaboracyjnych władz polskich.
Dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego Jan Ołdakowski zadeklarował poparcie dla idei wzniesienia w Warszawie pomnika fińskiego bohatera narodowego, co z entuzjazmem podchwycił ambasador Vilén.
